Crescent Moon Space

มาแล้ว เทศกาลละครกรุงเทพ ครั้งที่ 10

2012-01-24T18:07:00.001+07:00

เครือข่ายละครกรุงเทพ ร่วมกับ สำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย หอศิลแห่งกรุงเทพมหานคร ประชาคมบางลำพู และชมรมวิจารณ์ศิลปะการแสดง ได้ร่วมกันจัดงาน “เทศกาลละครกรุงเทพ ครั้งที่ ๑๐ Fast Forward”

เทศกาลละครกรุงเทพ เป็นเทศกาลทางด้านศิลปะการแสดงที่จัดขึ้นอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่ปีพ.ศ. ๒๕๔๔ ซึ่งเป็นอีเวนท์ที่มีการรวมกันอย่างคับคั่งของศิลปินด้านศิลปะการแสดงที่มีชื่อเสียง ซึ่งเคยได้รับรางวัลและการยอมรับในระดับนานาชาติ ตลอดจนกลุ่มผู้ที่กำลังศึกษาในศิลปะการแสดงจากสถาบันการศึกษาต่างๆ มาเปิดเวทีแสดงละครที่หลากหลายให้ผู้ชมจำนวนมาก ทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศ จนเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในเทศกาลทางด้านศิลปะที่โดดเด่นและเป็นที่รู้จักของผู้ที่ชื่นชอบศิลปะการแสดงมากที่สุดเทศกาลหนึ่งของประเทศไทย โดยในปีนี้จะเป็นการจัดเทศกาลละครกรุงเทพครั้งที่ ๑๐ โดยมีการจัดงานระหว่างวันที่ ๑๘ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๕ จนถึงวันที่ ๔ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๕

เครือข่ายละครกรุงเทพ จึงขอเรียนเชิญท่านสื่อมวลชนร่วมงานแถลงข่าว ในวันพุธที่ ๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๕ เวลา ๑๔.๐๐-๑๕.๓๐ น. ณ ห้องออดิธอเรียม ชั้น ๕ หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร (สามารถเดินจากทางเชื่อมรถไฟฟ้า BTS สถานีสนามกีฬาแห่งชาติได้) และร่วมชมการแสดงละครใบ้จากคณะเบบี้ไมม์ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มละครใบ้ชาวไทยที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคณะหนึ่ง

see more:

http://www.bangkoktheatrenetwork.com/site/

เลื่อน เลื่อน เลื่อน

2011-11-21T13:00:00.004+07:00

เลื่อน
เนื่องจากภาวะน้ำท่วมในช่วงนี้ งานเทศกาลละครกรุงเทพปีนี้ก็ประกาศเลื่อนกันไปแล้วตามนี้ค่ะ

เทศกาลละครกรุงเทพ ๒๕๕๔
‎"ประกาศอย่างเป็นทางการ จาก เครือข่ายละครกรุงเทพ" ขอเลื่อน "เทศกาลละครกรุงเทพ ครั้งที่ 10" (ซึ่งกำหนดจะจัดขึ้น 19 พ.ย. - 4 ธ.ค. 2554) ไปเป็นระยะต้นปีหน้า เมื่อกำหนดวันที่แน่นอนแล้ว จะแจ้งมาอีกครั้งในเร็วๆ นี้

ดังนั้นในเดือนพฤศจิกายนนนี้ โรงละครพระจันทร์เสี้ยวของเราจึงเลื่อนละครเวทีเรื่องใหม่ของนพพันธ์ บุญใหญ่ เรื่อง "เธราพี" ที่จะเข้าร่วมเทศกาลละครในปีนี้ออกไปด้วยนะคะ

รวมทั้งการเต้นรำร่วมสมัยที่จะมีในเดือนหน้า และการแาดงอ่านบทละคร "อ่านผู้ชาย" ก็จะขอเลื่อนตามไป หากทราบเวลาที่จะนำมาแสดงเมื่อไหร่จะรีบแจ้งให้ทราบ

ขอเป็นกำลังใจให้กับทุกท่านร่วมฟันฝ่าภาวะนี้ไปด้วยกัน

อัสลาม...จากเจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่ 4

2011-10-13T16:31:00.002+07:00

พระจันทร์เสี้ยวการละคร เสนอ ละครเวที

"อัสลาม... จากเจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่ 4"

เมื่อความหายนะ... ทำให้เรามาพบกัน...

... “หากการเริ่มต้นของความล่มสลายอุบัติขึ้น ณ ดาวดวงหนึ่ง...
เหลือสิ่งมีชีวิตเพียงสิ่งเดียวคือ เจ้าหญิงเสียงเศร้า...” จากนี้ เธอประสงค์สิ่งใด???

แรงบันดาลใจจาก เรื่องสั้น "เจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่สี่"
จากหนังสือ "เจ้าหงิญ" ของ บินหลา สันกาลาคีรี

ฟารีดา จิราพันธุ์ เขียนบทและกำกับ
แสดงโดย
ด.ช. ณัษฐภัทร์ คุ้มเมธา (น้องทันทัน)
คอลิด มิดำ และ ฟารีดา จิราพันธุ์

แสดงวันที่ 12-16 ตุลาคม 2554
เวลา 20.00
ณ โรงละครพระจันทร์เสี้ยว
บัตรราคา 250 บาท / น.ศ. 200
จองบัตรโทร 0811160066

ร่วมแสดงในงานเทศกาลศิลปะนานาพันธุ์ จัดโดย สถาบันปรีดี พนมยงค์

Double Bill ...สองเรื่องควบ!”

2011-09-15T11:27:00.005+07:00

B Floor Theatre presents

“สุขแสน...หรือ แสบสันต์?” คุณเลือกได้!
การแสดงใน 2 ห้อง 2 ผู้กำกับฯ 2 โปรดักชั่น

1) ‘F_CK – ทอง’ : ‘สุขแสนหรือแสบสันต์?’ โดย ดุจดาว วัฒนปกรณ์
บางทีหน้าที่ของศาสนาที่คนในสมัยปัจจุจุบันใช้งานอาจจะอยู่อาจจะเป็นเพียงแค่ฟังก์ชั่นที่ทำให้เรารู้สึกดี รู้สึกดีที่ได้ดิ้นรน ทน ทุกข์ ทรมาน กับอุปสรรคที่ดาหน้ากันเข้ามาขัดขวางเส้นไปสู่ความสุขในอุดมคติของเรา ดุจดาวจะชวนคุณกระโจนเข้ามาในเกมจิตวิทยาในแบบที่เธอถนัด สัมผัสสิ่งที่จะเกิดขึ้นสดๆในการแสดง สร้างประสบการณ์ร่วมของคุณกับนักแสดง แล้วลองดูว่าระหว่างคุณกับการแสดงในรอบนั้น จะทำให้ตอนจบออกมาเป็นอย่างไร

นำแสดงโดยธีระวัฒน์ มุลวิไล, นพพันธ์ บุญใหญ่ และ ทองเกลือ ทองแท้ (เกลือ เบบี้ไมม์) และนักแสดงรับเชิญ สฤญรัตน์ โทมัส

2) ‘DAMAGE JOY’ : ‘แสบสันต์หรือสุขแสน?’ โดย นานา เดกิ้น
ได้รับแรงบันดาลใจจากคำภาษาเยอรมัน “schadenfreude” (ชา-เดน-ฟรอย-เดอะ -- ความสุขที่มาจากความทุกข์ของผู้อื่น) ขอเชิญชวนทุกคนเข้าสู่โลกเทพนิยายฝันหวานสุดโหด ทารุณกรรมเล็กๆ รุนแรงหน่อยๆ แต่ใส่ไม่ยั้ง โดยตัวละครสดใสดี๊ด๊าสุดแสบสันจากโลกมืด รับประกันความสนุกสุดเหวี่ยงที่อาจจะเริ่มทำให้คุณสนุกไม่ค่อยออกในรูปแบบของฟิสิคัลคอเมดี้แบบตลกตีหัว

นำแสดงโดย สุมณฑา สวนผลรัตน์, ศศพินทุ์ ศิริวาณิชย์, วิฑุรา อัมระนันท์ และ ณัฐพล คุ้มเมธา (ทา เบบี้ไมม์)

21 กันยายน – 2 ตุลาคม ยกเว้นวันจันทร์และอังคาร
เวลา 19.30 น.
ณ สถาบันปรีดี พนมยงค์ ซอยทองหล่อ ถ.สุขุมวิท 55 (BTS ทองหล่อ ทางออก3)

บัตรราคา 450 บาทได้ชมทั้งสองเรื่อง
(ลด 10 % สำหรับนักเรียนนักศึกษาที่จองเป็นกลุ่ม 10 คนขึ้นไป)

จองบัตรและสอบถามรายละเอียดที่ โทร: 089 1674039 อีเมล: bfloortheatre@gmail.com

http://www.bfloortheatre.com/

***********************************

B-Floor presents
a Double Bill project

“Pleasure or Torture?” Your choice.

2 audacious performances in 2 Spaces by 2 Directors

1) ‘F_CK – ทอง’’ by Dujdao Vadhanapakorn.
An interrelated performance between the performers’ being and the audiences’ being. Concepts of achievement according to Buddhist ideals and goals of beingness are questioned and explored through poems of body language in an irresistible environment and atmosphere... There’s not much to be answered but there’s a lot to resist or feel. Mind games, spontaneous processes and collective experiences will determine the conclusion of the performance.

Performed by Teerawat Mulvilai, Nophand Boonyai, Thong-Glur Tongtae (Glur Babymime) and a guest performer Sarinrat Thomas

2) ‘DAMAGE JOY’ by Nana Dakin.
Inspired by the German word “schadenfreude” (pleasure derived from the misfortune of others) and slapstick physical comedy, Damage Joy invites you to enter a dainty but brutal fairy-tale world, where little cruelties and extreme violence are performed by dark and delightful characters. It’s all very amusing, until you decide it’s not funny anymore.

Performed by Sumontha Suanphonrat, Sasapin Siriwanij, Vidura Amranund, and Nuttapol Kummata (Ta Babymime)

Showtime: September 21 - October 2 (everyday EXCEPT Mon and Tue) @7.30pm

Venue: Pridi Banomyong Institute, Soi Thong Lor, Sukhumvit 55 (BTS Thong Lor Exit 3)

Ticket price (for two performances): 450 THB
(10 % discount for groups of 10 or more students)

Reservation and more information at :
bfloortheatre@gmail.com or Tel: 089 1674039

สูจิบัตร - กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีแม่กับฉัน

2011-08-24T12:23:00.000+07:00

ข้อมูลสูจิบัตร

ประกาศเพิ่มรอบ "กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีแม่กับฉัน"

2011-08-20T00:23:00.006+07:00

ประกาศเพิ่มรอบการแสดงสำหรับละครเรื่อง
'กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีแม่กับ...ฉัน'
วันอาทิตย์ที่ 21 สิงหานี้ เวลา 16.00 น. นะคะ

จองเล๊ยคร๊า 0867877155

เหลืออีกเพียง 3 รอบสุดท้ายแล้วค่ะ สำหรับละครสะท้อนความรักระหว่าแม่กับลูกเรื่องนี้ ขอขอบคุณสำหรับเสียงตอบรับจากผู้ชม

เรามีภาพถ่ายสวยๆจากการแสดงมาให้ชมกันค่ะ

ภาพถ่ายโดย วิชย อาทมาต

กาลครั้งหนึ่งมีแม่กับฉัน

2011-08-06T14:29:00.004+07:00

New Theatre Society presents

กาลครั้งหนึ่งมีแม่กับฉัน

หมื่นแสนเรื่องราวและความทรงจำที่ลางเลือนของฉัน ของแม่ และแม่ของแม่

มนุษย์คนแรกที่...เรามีสัมพันธ์ด้วยน่าจะเป็น ‘แม่’ และสายสัมพันธ์ของแม่นั้นก็ลากยาวไปจนชั่วชีวิต คล้ายรถไฟเหาะตีลังกาที่แล่นไม่หยุดตลอดเส้นทาง เป็นสันพันธภาพที่เต็มไปด้วยแรงเหวี่ยงและทะยานอยากจะถ่ายทอดทุกประสบการณ์ให้กับลูกของตัวเอง ความอยากที่จะเห็นในสิ่งที่ตัวเองเคยทำแล้วดี และความไม่อยากเห็นในสิ่งที่ตัวเองเคยทำแล้วไม่ดี ความปรารถนานี้ฟังดูง่ายๆ ทำได้ง่ายๆ แต่ในโลกของแม่และลูกโดยเฉพาะลูกสาว มักจะกลับกลายเป็นสิ่งหนักอึ้ง เป็นกำแพงหนาๆเป็นรางชันๆเป็นเงาดำๆที่ทับซ้อนสะสมจนเป็นความไม่เข้าใจที่ฝังลึก หาไม่เคยเจอว่ามันเป็นไปเป็นมายังไง

เรื่องราวต่างๆที่ ‘แม่’ อยากเล่าเลยกลับกลายเป็นเพียงภาระและแรงกดดัน สิ่งที่ ‘ลูก’ ได้รับไปก็เป็นเพียงความทรงจำอันลางเลือนที่มักจะเลวร้ายเสมอ ความไม่ลงรอยระหว่างแม่และลูก(สาว)จึงมีให้เห็นอยู่เสมอๆไม่เสื่อมคลาย

เคยไปเจอหนังสืออยู่เล่มหนึ่งชื่อว่า “How to Manage your Mother” (ถึงขั้นต้องมีหนังสือประเภทนี้กันเลยทีเดียว) เปิดมาหน้าแรกเค้าก็จั่วหัวไว้ว่า “Memory is a Tricky Business…” ความทรงจำเป็นเรื่องลวงตา มันดิ้นไปมาตามแรงอารมณ์ ภาพในนั้นมันจึงมีรายละเอียดที่ใส่ไข่ เติมสี และเว่อร์กว่าความเป็นจริง แล้วคนเราก็มักจะตัดสินคนจากคลังภาพในหัวของเราเสมอ ดังนั้นจึงไม่แปลกถ้าตอนเด็กๆเราเคยโกรธหรือทะเลาะกับแม่แม้เพียงครั้งเดียว ความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่อาจจะแย่ไปตลอดชีวิตก็เป็นได้ L ในหนังสือเค้ายังบอกอีกว่า การมองย้อนอดีตกลับไปด้วยสายตาปัจจุบันมันอาจช่วยให้เราได้พบปะสะสางและทบทวนอะไรบางอย่างอีกครั้ง อาจทำให้เราเข้าใจอะไรๆมากขึ้น อดีตมันยังทับซ้อนอยู่ ไม่ได้ไปไหน เราหันกลับไปมองใหม่ได้ทุกเมื่อ (ถ้าความจำไม่เสื่อมซะก่อน J) บางทีถ้าเอาแต่เดินไปข้างหน้า เส้นผมมันก็บังภูเขาอยู่เรื่อยไปนั่นแหละ ไม่แน่…วันไหนถ้าความทรงจำที่ลางเลือนเกิดชัดเจนขึ้นมา หรือกำแพงหนาๆนั้นเกิดมีรูพอให้เห็นด้านตรงข้ามบ้าง ลูกสาวตัวดีอาจจะได้เห็น…แค่เพียง…หญิงแก่คนหนึ่ง มีกระทะเป็นเกราะกำบัง มีเข็มถักไหมพรมเป็นดาบ กำลังนั่งรอให้ลูกสาวเชิญเข้าไปข้างในอย่างใจร้อน……ก็อาจเป็นไปได้

"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีแม่กับ...ฉัน"
(ได้รับแรงบันดาลใจจากนิยายเรื่อง The Joy Luck Club ของ Amy Tan)
บทและกำกับโดย ปานรัตน กริชชาญชัย

แสดงวันที่ 10-21 สิงหาคม 2554
รอบเวลา 20.00 น.
ณ โรงละครพระจันทร์เสี้ยว
บัตรราคา 350 บาท
จองบัตรได้ที่ 0867877155

**** พิเศษ พาแม่มาชมลด 10% ทุกรอบ วันแม่ คุณแม่ทุกท่านชมฟรี ***

ผู้หญิงข้างๆ

2011-07-13T11:53:00.002+07:00

โปรแกมหน้าที่ละครโรงเล็ก Crescent Moon space เป็นละครจากกลุ่ม 4 Daruma เรื่องนี้

ผู้หญิงข้างๆ
สี่เรื่องสั้นในหนึ่งเรื่องราวของผู้ชายคนนี้ และผู้หญิงข้างๆเขา

22-24 l 29-31 กรกฎาคม 2554
19.30 น. (เสาร์-อาทิตย์เพิ่มรอบ 14.00)
ที่ Crescent MoonSpace (สถาบันปรีดี พนมยงค์ ซ.ทองหล่อ)

บัตรราคา 250 บาท l นักเรียน นักศึกษา 200 บาท
จองบัตรโทร. 089-453-4941

ผู้หญิงข้างๆ

2011-07-03T01:27:00.004+07:00

เดือนกรกฎาคม โรงละครพระจันทร์เสี้ยว Crescent Moon space มีสองกิจกรรม อันแรกเป็นโครงการอ่านบทละคร ซึ่งจัดมาเป็นครั้งที่ 5 แล้ว มาครั้งนี้พบกับ "อ่านในใจ" และหลังจากนั้นพบกับละครเวทีของหนุ่มสาวเรื่องนี้ค่ะ

ผู้หญิงข้างๆ
สี่เรื่องสั้นในหนึ่งเรื่องราวของผู้ชายคนนี้ และผู้หญิงข้างๆเขา

22-24 l 29-31 กรกฎาคม 2554
19.30 น. (เสาร์-อาทิตย์เพิ่มรอบ 14.00)
ที่ Crescent MoonSpace (สถาบันปรีดี พนมยงค์ ซ.ทองหล่อ)

บัตรราคา 250 บาท l นักเรียน นักศึกษา 200 บาท
จองบัตรโทร. 089-453-4941

โครงการอ่านบทละคร : อ่านในใจ

2011-07-03T01:21:00.002+07:00

พระจันทร์เสี้ยวการละคร ขอเชิญชม

โครงการอ่านบทละคร

อ่านในใจ
จากมุมมองของนักการละครรุ่นกลางเก่ากลางใหม่ และรุ่นใหม่แกะกล่อง

วันที่ 9-10 กรกฎาคม 2554
รอบเวลา 14.30 และ 18.30 น.
ณ โรงละครพระจันทร์เสี้ยว สถาบันปรีดี พนมยงค์ ซ.ทองหล่อ

ชมฟรี
สำรองที่นั่ง 081 612 4769 และ 084 647 4783

I Sea - review

2011-07-03T01:14:00.002+07:00

Waves of womanhood
By Pawit Mahasarinand
Special to The Nation
Published on June 1, 2011

The poignancy gets watered down in the solo performances of 'I Sea'

As "FLOTsam" began last week at the Crescent Moon Space, actress Farida Jiraphan filled the performance area with plastic bags, danced happily to Joey Boy's "Salawan" and "Loi Thale", and invited people from the audience to join her.

Then she produced a rock-like box to dance on, but fell off. The lighting changed abruptly, and when Farida re-emerged from behind the box, her movements expressed what she's experienced in life.

In "ChANge" - the other part of the double bill titled "I Sea" - Silpathorn artist Sineenadh Keitprapai, artistic director of the Crescent Moon Theatre, wore white body powder and a white wedding gown.

Saxophonist Kosit Singchalerm played "Love Potion No 9", "Music Box Lullaby" and Phillip Glass' "Mad Rush". Sineenadh's corresponding movements, like Farida's, took us through different struggles experienced by Thai women.

These two women are better known as actresses rather than dancers, and their talent made it easy to empathise with what they were feeling. But at the same time, their wordless performances would have been more poignant and less melancholic had they collaborated with choreographers.

Solo performance is a significant trend in contemporary dance and theatre, but it doesn't mean one artist has to do everything on his or her own.

Motion-graphic designers Taechit Jiropaskosol and Wattanapume Laisuwanchai, who've collaborated with many different theatre groups recently, projected captivating visuals on the back wall, and lighting designer Tawit Keitprapai helped shift the mood both subtly and sharply.

These visual elements always supported the performance and never "stole the show".

"I Sea" ended its short run on Sunday, but its strong visual and aural imagery lasted much longer, like waves continuing to reach the shore. They are unpredictable - soothing yet doubtful. You don't know whether bigger, more destructive wave might hit.

There were few dance and theatre works onstage in recent months, but our evenings are getting much busier.

Scenario's "Tawiphob: The Musical" opened on Wednesday at the Muangthai Rachadalai Theatre, re-staged with two new leads. Opening tonight at M Theatre's Blue Box Studio is Life Theatre's "Green Concerto".

Next up is B-Floor Theatre's "Flu-Fool", starting on July 13 at the Poonsuk Banomyong Auditorium. The New Theatre Society's Thai version of Harold Pinter's "Betrayal" begins on July 21 at Democrazy Theatre Studio.

The day after that, 4Daruma's "Phu Ying Khang Khang" opens at the Crescent Moon Space. Rounding out the month will be "Directed by Janaprakal", Pichet Klunchun's tribute to his teacher and fellow Silpathorn artist, Janaprakal "Khru Chang" Chandruang, at the Bangkok Art and Culture Centre.

Meanwhile the Bangkok Theatre Network is gearing up for the Bangkok Theatre Festival by hosting free discussions every other Saturday afternoon with 10 directors, all veterans of previous festivals.

Last Saturday Pradit Prasartthong, the festival's first artistic director, shared his thoughts. On July 9 it's the turn of Nikorn Saetang, artistic director of Theatre 8X8.

The talks are at the Bangkok Art and Culture Centre. Get the details at www.BangkokTheatreNetwork.com or the "BTN" Facebook page.

see :
http://www.nationmultimedia.com/home/2011/06/01/life/Waves-of-womanhood-30159155.html

I Sea - preview

2011-06-24T10:46:00.005+07:00

VIEWS FROM THE SHORELINE
By PAWIT MAHASARINAND
SPECIAL TO THE NATION

In 'I Sea', two veteran actresses slip wordlessly back to youth

The Crescent Moon Theatre's body movement workshops over the past three years bear fruit all this week with "I Sea", featuring the first-ever solo performances by its artistic director, Sineenadh "Nad" Keitprapai, and another veteran actress, Farida "Fa" Juraphan.

"Fa and I realised it was about time we did solo physical theatre, since we're both still in good shape," says Nad, the first and still the only female recipient of Silpathorn Award in Performing Arts.

Both women are in their late 30s.

The "I Sea" double-bill includes Nad's "ChANge" and Fa's "FLOTsam", developed separately but with quite a lot in common.

"There are some messages and emotions that we'd like to express, but not through the spoken word," Nad says. "Both of us are interested in and have worked on performances that deal with women's issues."

Both pieces develop from their perception of the sea, says the native of Sam Roi Yod in Prachuab Khiri Khan. "Fa always loves the sea. We both think of the sea all the time, whether we're happy or miserable."

The women then appear onstage in wedding gowns.

"I think it's a dream for most girls to wear a wedding gown one day. I'm married but I chose not to have a wedding reception, and Fa is still single, so neither of us has ever worn one."

The women selected a song with special meaning for them.

"I've chosen 'Love Potion No 9', which I listened to a lot when I was young. Fa's choice is Joey Boy's 'Loy Thalae'."

Nad and Fa used a lot of improvisational techniques while developing their pieces, each with an assistant to record their motion and offer opinions.

"When we put the two pieces one after the other," Nad says, "we saw that we'd both looked back to our youthful dreams. And both pieces have moments of loneliness and misery."

"I Sea" also features motion graphics by Taechit Jiropaskosol and Wattanapume Laisuwanchai.

Nad, who put together the 2007 Women in the Moon: Women Playwrights and Directors Festival at the Crescent Moon Space, plans to continue creating works about women's issues.

"This one has given me time and the opportunity to rethink and reflect on the issues, and I'm very happy with the results, so I'll carry on."

She's seen a "significant" increase in recent years in the number of female theatre artists creating works about women's issues, offering their points of view. "That's another important trend in contemporary Thai theatre."

TO SEE

- "I Sea" runs from tomorrow through Sunday at 8pm at the Crescent Moon Space in the Pridi Banomyong Institute near the Thonglor Skytrain station.

- Tickets cost Bt300 at (084) 647 4783.
- Learn more at www.CrescentMoonTheatre.com.

Thank you information form The Nation Newspaper
see:
http://www.nationmultimedia.com/home/VIEWS-FROM-THE-SHORELINE-30158255.html

photo by Boaz Zippor

I Sea - Artist Profile

2011-06-21T11:37:00.004+07:00

Farida Jiraphan
a talented and artful performer of Crescent Moon Theatre who has been walking on theatrical paths and working with many creative directors from time to time. She also performed in her lasted performance, FIN: the Fetishism. And this time, it is her first solo performance which should not be missed.

ฟารีดา จิราพันธุ์
นักแสดงหญิงมากความสามรถจากพระจันทร์เสี้ยวการละคร มีผลงานการแสดงหลากหลายรูปแบบและร่วมงานกับผู้กำกับหลายท่าน ผลงานการแสดงชิ้นล่าสุดคือละครสื่อผสมเรื่อง “ฟิน” (Fin : the Fetishism) และครั้งนี้เป็นการแสดงเดี่ยวครั้งแรก

Sineenadh Keitparapai
an actor-director, the first female performer who received Silpathorn Award in the field of performing arts in 2008. With her concentrated experiences for many years, Sineenahh is artistic director of Crescent Moon Theatre.

สินีนาฏ เกษประไพ
นักแสดงและผู้กำกับของพระจันทร์เสี้ยวการละคร ศิลปินศิลปาธรสาขาการแสดงหญิงคนแรกของเมืองไทย ผู้มีประสบการณ์ละครอย่างต่อเนื่อง

Photo by: Boaz Zippor

I Sea : solo performance

2011-06-02T00:07:00.006+07:00

I Sea เป็นผลงานการแสดงเดี่ยวรูปแบบ movement and body expression ของสองผู้กำกับและนักแสดงหญิงแห่งพระจันทร์เสี้ยวการละคร ฟารีดา จิราพันธุ์ นักแสดงหญิงมากฝีมือ และ สินีนาฏ เกษประไพ ศิลปินศิลปาธรหญิงคนแรกของเมืองไทย สินีนาฏและฟารีดาทำงานละครประเด็นผู้หญิงและการใช้รูปแบบการนำเสนอด้วยการเคลื่อนไหวร่างกายและ physical theatre มาเป็นเวลาต่อเนื่องหลายปี

การแสดงชุด I Sea เริ่มต้นด้วยการหยิบยกภาพลักษณ์ของผู้หญิงในสังค...มนำมาสะท้อนผ่านบทสนทนาของร่างกาย นำเสนอแนวความคิดที่มีต่อตัวตน การรับรู้ ร่างกายและการเดินทางภายในใจ

แสดง ออกแบบและกำกับโดย
Flotsam – ฟารีดา จิราพันธุ์
Change – สินีนาฏ เกษประไพ

ร่วมสร้างสรรค์โดย
Motion graphic designer เตชิต จิโรภาสโกศล และ วรรจธนภูมิ ลายสุวรรณชัย
Music โฆษิต สิงห์เฉลิม
Costume Designer กรินทร์ ใบไพศาล
Lighting & Technical Director ทวิทธิ์ เกษประไพ

แสดงวันที่ 22-26 มิถุนายน 2554 เวลา 20.00 น.
ที่ Crescent Moon space (สถาบันปรีดี พนมยยงค์ ซ.ทองหล่อ)
บัตร 300 บาท
จองบัตร โทร. 084 647 4783
http://www.crescentmoontheatre.com/

I Sea : solo performance

“the sea, the bride, the bodymind and the reflection of bright and gloom”

FLOTsam by Farida Jiraphan
ChANge by Sineenadh Keitprapai

I Sea, the solo performance in the form of movement and body expression created by the two women artists of Crescent Moon Theatre – Farida Jiraphan, the brilliant performer and Sineenadh Keitprapai, the Silpathorn Award artist of Thailand in 2008. (an honour for living Thai contemporary artists)

Both have been working on the project associating with women and femininity, together with the use of a unique style of body movement and expression they have been practicing for many years.

I Sea Project genuinely reflects and portrays the images of women in society through the bodily converse, including the projection and notion of self, perception, body and journey of the mind.

Choreograph and Move by
Flotsam – Farida Juraphan
Change – Sineenadh Keitprapai
Motion graphic designer: Taechit Jiropaskosol and Wattanapume Laisuwanchai Music : Kosit Singchalerm
Costume Designer: Karin Baiphaisan
Lighting & Technical Director: Tawit Keitprapai

22-26 June, 2011 (Time 8.00 pm.)
at Crescent Moon space (Pridi Banomyong Inst. / BTS Thonglor)
Ticket 300 B.
See More

รอบสุดท้ายวันที่สหายพายุกลับบ้าน

2011-05-29T14:36:00.003+07:00

ภาพจากการแสดง

อ่านวิจารณ์ได้ที่นี่ :

http://www.facebook.com/event.php?eid=176550569061535

http://celinejulie.blogspot.com/2011/05/day-comrade-storm-comes-home-2011.html#links

http://www.pantip.com/cafe/chalermkrung/topic/C10594829/C10594829.html

วันที่สหายพายุกลับบ้าน

2011-05-15T15:51:00.003+07:00

Pastel Theatre
ขอเสนอ
ละครเวทีที่จะพาคุณย้อนไปยังเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์การเมืองไทย ในสมัย ๖ตุลาฯ ๒๕๑๙ เพื่อตั้งคำถามกับอุดมการณ์ความรักชาติ ของทั้งทหาร นักศึกษาที่เข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย และประชาชน เพื่อบรรลุเป้าหมายตามอุดมการณ์ เขาจำเป็นต้องเสียสละหลายสิ่งแม้กระทั่งครอบครัว... เมื่อถึงเวลาที่ต้องตัดสินใจเขาจะเลือกทางไหน

ขอเชิญทุกท่านร่วมหาคำตอบใน

"วันที่สหายพายุกลับบ้าน"

ได้รับรางวัลบทละครร่วมสมัยยอดเยี่ยม โครงการรักชาติอย่างมนุษย์ กระทรวงวัฒนธรรมฯ

แสดงวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ ที่ 20 - 29 พฤษภาคม 54
รอบเวลา 14.30 น. และ 19.30 น. (วันศุกร์งดรอบ 14.30 น.)
ที่โรงละครพระจันทร์เสี้ยว
ราคาบัตร
20-22 พฤษภาคม 200 บาททุกที่นัง
27-29 พฤษภาคม 250 บาททุกที่นั่ง

จองบัตร โทร 080-225-0732 และ 088-615-5486

ขอขอบคุณ
โครงการรักชาติอย่างมนุษย์
สำนักงาน ศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม
โรงละครพระจันทร์เสี้ยว

รูปการแสดง "เศษ"

2011-05-10T00:37:00.007+07:00

จบไปแล้วกับการแสดง Contemporary Dance "เศษ"
เก็บภาพจากการแสดงมาฝาก

more info see :

http://www.nationmultimedia.com/2011/05/05/life/See-the-fragments-dance-30154614.html

Improper Fraction: a study on fragmentation/ เศษ

2011-05-01T13:06:00.005+07:00

After confronting and baffling audiences with their booty-swaying critique of Thailand’s censorship laws in WARNING and their research-based performance Unknown Landscape, contemporary dancers Thanapol Virulhakul and Vidura Amranand return with a new work Improper Fraction: a study on fragmentation. The duo, along with music composer Tossapol Bunsinsukh, will reveal conflicts between big and small, break down established systems, and create damaged pieces for destruction. Improper Fraction is a contemporary dance performance that scrutinizes our domain through a microscope.

May 6-8, 2011 (Time 8:00pm)
at Crescent Moon Space, Pridi Banomyong Institute
Thonglor between soi 1 and 3 (BTS Thonglor)

Tickets are 250 baht. Seating is limited!
Please call for reservations: 089 155 2329 or 081 373 8132

เคยสร้างความฉงนและท้าทายผู้ชม จากการยักย้ายบันท้ายเพื่อวิพากษ์กระบวนการเซ็นเซอร์ในไทยจากการแสดง "คำเตือน (warning)" และร่วมกันสร้างการแสดงที่นำเสนอกระบวนการสร้างงานของทั้งคู่สู่สายตาผู้ชมใน Unknown landscape โดยร่วมแสดงในงาน We're Gonna Go Dancing!" in 2009, the Japan Contemporary Dance Network (JCDN)

ธนพล วิรุฬหกุล และวิทุรา อัมระนันทน์ กลับมาอีกครั้งกับ

"เศษ" Improper fraction : a study on fragmentation

การแสดงคู่ร่วมด้วยบทเพลงที่เรียงร้อยโดย ทศพล บุญสินสุข จะเผยให้เห็นความขัดแย้งระหว่าง เล็ก กับ ใหญ่,แจกแจงระบบที่ถูกสร้างขึ้น และรื้อถอนแยกกระจายชิ้นส่วนเพื่อความกระจ่าง

"เศษ" การแสดงนาฏศิลป์ร่วมสมัยรสประหลาดที่จะพาคุณไปพินิจพิเคราะห์ระบบที่เราทุกคนล้วนเข้าไปเกี่ยวข้อง งัดแงะเข้าไปอย่างละมุนละไมให้เห็นรูปแบบกระบวนการที่คุณใช้ชีวิตอยู่ด้วยอย่างไม่รู้ตัว

แสดงวันที่ 6-8 พ.ค. 2554
เวลา 20.00 น.
ที่ Crescent Moon space
บัตรราคา 250 บาท ที่นั่งมีจำกัด!!!
สำรองที่นั่ง 089 155 2329

Bad Fine Day

2011-05-01T13:03:00.002+07:00

is the name of our Crescent Moon summer class showcase 2011

ภาพจากการแสดงเมื่อคืนวันที่ 29 และ 30 เมษาที่ผ่านมา

Crescent Moon summer class showcase 2011

2011-04-22T15:00:00.002+07:00

พระจันทร์เสี้ยวขอเชิญชม
Crescent Moon summer class showcase 2011

วันที่ 29-30 เมษายน 2554
เวลา 20.00 น.
ที่ Crescent Moon space
สถาบันปรีดี พนมยงค์ ซ.ทองหล่อ
ชมฟรี

Crescent Moon Theatre invite you to see our workshop-showcase

Crescent Moon summer class showcase 2011

BODY MOVE
"playing, moving, improvising, devising"

April 29-30, 2011 Time 8.00 pm.
at Crescent Moon space
Pridi Banomyong Inst. Soi Thonglor

FREE ADMISSION
Reservation l: 081 259 6906

Crescent Moon summer class 2011

2011-04-15T23:02:00.003+07:00

เดือนเมษายน เป็นช่วงอบรมเสริมศักยภาพของนักแสดงพระจันทร์เสี้ยวการละครและน้องรุ่นใหม่ ปีนี้ปีนี้เป็นปีที่ 3 แล้วสำหรับการกลับเข้าสู่ห้องเรียนและ back to theatre lab สำหรับการพัฒนาทักษะและความรู้ของนักแสดง ปีนี้เรามีนักศึกษาฝึกงาน 5 คน กับผู้เข้าอบรมแขกพิเศษ และพระจันทร์เสี้ยวการละคร ห้าวันแรกเริ่มจากอบรมการแสดงขั้นพื้นฐาน หลังจากนั้นเป็นเรื่องพัฒนาทักษะร่างกายกับการเคลื่อนไหว ลมหายใจกับการเคลื่อนไหว creative movement, mask & image, dynamic & transformation, devised theatre ด้นสดและเน้นใช้กระบวนการกลุ่มในการสร้างสรรค์ จัดทั้งเดือน 1-30 เมษายน 2554

Lighting Design workshop #4

2011-03-15T12:28:00.002+07:00

พระจันทร์เสี้ยวการละครจัดอบรมเชิงปฏิบัติการ ออกแบบแสงสำหรับการแสดงบนเวที ครั้งที่ 4

7 -10 เมษายน เวลา 10.30-17.30 น. ที่ Crescent Moon Space อาคารสถาบันปรีดีพนมยงค์ ถนนสุขุมวิท 55 (ซ.ทองหล่อ)

ค่าลงทะเบียน บุคคลทั่วไป 5,000 บาท และ นักเรียน, นักศึกษา ป.ตรี, กลุ่มละคร 3,500 บาท

กรอกใบสมัครแล้วส่งกลับมาที่ lighting@crescentmoontheatre.com โหลดใบสมัคร ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ www.CrescentMoonTheatre.com

สี่เศร้า

2011-03-01T13:14:00.007+07:00

“สี่เศร้า” ในเทศกาลละครอกหัก Broken Heart Festival
ละครอกหัก 4 เรื่องสั้น นำเสนอความเศร้าผ่านมุมมองความรักของผู้กำกับทั้ง 4

2-6 มีนาคม 2011

Next station YoU .. ? จะรักเธอเป็นคนสุดท้าย .. ?
เมื่อคุณหมอใจดี ต้องเตรียมตัวออกเดทครั้งสำคัญ ด้วยภารกิจตามหาว่าที่เจ้าสาว เพื่อพาไปพบกับแม่ที่อยู่ในห้อง ICU ก่อนสิ้นใจ คำสัญญาสุดท้ายที่เขาต้องทำให้ได้ กับภารกิจตามหาหัวใจของตัวเอง.. คนที่เขาตามหามาทั้งชีวิต แต่ไม่เคยมีคนที่ใช่.. เขาไม่เคยพอ หรือ เธอไม่เคยดี
แล้วใครคือคนที่ใช่สำหรับเขา
บทและกำกับโดย ศิรเมศร์ อัครภากุลเศรษฐ์
นำแสดงโดย หวัด ศุภสวัสดิ์ บุรณเวช

แต่งงานกันนะ
รักอาจเป็นคำเดียวที่กำหนดทุกสิ่ง แต่เป้าหมายในชีวิต คือคำว่าแต่งงานจริงหรือ ?เรื่องราวที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจาก ประสบการณ์ความรักของตนเอง ในมุมมองที่เคยคิดและอยากให้แบ่งปันให้คนอื่นได้ลองคิดดูบ้างว่าคำว่ารัก หรือคำว่าแต่งงาน เป็นคำที่เราอยากได้มากที่สุด
บทและกำกับโดย ช่อลดา สุริยะโยธิน
นำแสดงโดย ลูกอิน อรุณโรจน์ ถมมา และ ฆ้อง ชยาพงศ์ สุวรรณน้อย

หลุม
"เรากำลังจะไปถึงข้างใต้นั่น แล้วเราจะไม่เหงาอีกต่อไป"
ดัดแปลงจากหนังสือชื่อเดียวกันของ กองโต
บทและกำกับโดย วิชย อาทมาท
นำแสดงโดย ชวน จตุรชัย ศรีจันทร์วันเพ็ญ

La Vie En Rose… รักนี้สีชมพู?
“เมื่อชีวิตคู่ไม่ได้อยู่เพียงแค่คำว่ารัก”
หากความรักเป็นเพียงจุดเริ่มต้น แล้วสิ่งไหนที่จะประคองความสัมพันธ์ของเราต่อไปได้ ได้แรงบันดาลใจจาก เจ้าชายน้อย ของ อองตวน เดอ แซงเต็กซูเปรี
บทและกำกับโดย ศุภฤกษ์ เสถียร
นำแสดงโดย ฟา ฟารีดา จิราพันธุ์, จูน สุวรรณา พร้อมตั้งตระกูล และ แต็ก เขมฌัษ เสริมสุขเจริญชัย

เริ่มแสดง วันพุธที่ 2 มีนาคม ถึง วันอาทิตย์ที่ 6 มีนาคม
รอบวันพุธ – วันศุกร์ เวลา 19.30 ,
รอบวันเสาร์ เวลา 14.00 และ 19.30
อาทิตย์ เวลา 14.00 และ 18.00

แสดงที่ โรงละครพระจันทร์เสี้ยว (Crescent Moon Space) สถานบันปรีดี พนมยงค์ ทองหล่อ
บัตรราคา 350 บาททุกที่นั่ง ทุกเรื่อง ทุกรอบ (จำนวนจำกัด 30 ที่นั่งต่อรอบ)
สอบถามข้อมูล และจองบัตรได้ที่ 086-787-7155
เพิ่มเติมที่ www.facebook.com/NewTheatreSociety

สูจิบัตร "คิดไม่ตก..ตลกแดก"

2011-02-28T17:21:00.000+07:00

สูจิบัตร "ช่อมาลีรำลึก"

2011-02-27T23:32:00.001+07:00

"คิดไม่ตก...ตลกแดก"

2011-02-21T14:49:00.004+07:00

จบไปแล้วกับเรื่องราวของเจ๊ช่อ ตุ๊กติ๊ก และฝาบ้าน ละครเรื่องแรกของเทศกาลละครอกหัก ครั้งแรกของเรา วันพุธนี้เตรียมตัวพบกับละครเรื่องที่สอง อกหักรักคุดกับคนของบิริษัทเพี้ยนบริษัทนี้

“คิดไม่ตก…ตลกแดก”

เรื่องราวของบริษัทเพี้ยน ต้องผจญกับภารกิจพิชิตความ sad ของสาวใหญ่นางหนึ่ง ที่ทำเอาทุกคนอึ้ง ทึ่ง เสียว จนเลี้ยวกลับบ้าน…….
“ แล้วจะทำยังไงกันดีล่ะทีเนี้ยะ!!?? ”

บทและกำกับโดย เศรษฐ์สิริ นิรันดร
นำแสดงโดย ซอ สทาศัย พงษ์หิรัญ แหม่ม ปริยา วงษ์ระเบียบ เดียว จตุพร สุวรรณสุขุม ฟ้า สายฟ้า ตันธนา ปั๊ม เศรษฐ์สิริ นิรีนดร

แสดง 23 - 27 กุมภาพันธ์ 2554
วันธรรมดารอบเวลา 20.00 น. / เสาร์ 26 ก.พ. เวลา 14.00 น. และ 20.00 น. / อาทิตย์ที่ 27 ก.พ. รอบเวลา 14.00 และ 18.00 น.
ที่โรงละครพระจันทร์เสี้ยว (Crescent Moon Space) สถานบันปรีดี พนมยงค์ ซ.ทองหล่อ
บัตรราคา 350 บาททุกที่นั่ง ทุกเรื่อง ทุกรอบ (จำนวนจำกัด 30 ที่นั่งต่อรอบ)

***พิเศษ สามารถซื้อบัตรเพื่อชมทั้งสามเรื่องในราคา 850 บาท จากปกติ 1050 บาท ***
สอบถามข้อมูล และจองบัตรได้ที่ 086-787-7155

รายละเอียดเพิ่มเติมที่ :
www.facebook.com/NewTheatreSociety

รอบแรกช่อมาลีรำลึก

2011-02-15T11:43:00.007+07:00

ผ่านไปแล้วกับรอบแรกในวันวาเลนไทน์ ช่อมาลีรำลึกความหลังกับผู้ชมล้นโรงละครพระจันทร์เสี้ยว เก็บภาพการแสดงเวอร์ชั่นนี้มาให้ดูกัน

ช่อมาลีรำลึก

2011-02-05T13:40:00.005+07:00

ละครเรื่องแรกของเทศกาลละครอักหัก Broken Heart Festival 14-20 กุมภาพันธ์ 2011 พบกับเจ๊ช่อและตุ๊กติ๊กเป็นเรื่องแรก ชม

“ช่อมาลีรำลึก”
(ช่อมาลี…เธอจะกลับมาใช้ชีวิตอีกครั้งหนึ่ง)

เรื่องราวของ ‘ช่อมาลี’ สาวใหญ่วัยหมดแรงแต่อยากลอง feel อีกสักครั้ง หลังจากมีชีวิตที่ไม่ได้ใช้มานาน ความแรงที่ซ่อนเร้นกำลังจะพาช่อมาลีออกไปจากกรงขังใจ…แต่กว่าเจ๊แกจะยอมแรง มันต้องผ่านประตูกลกี่บานก็หาได้เดาออกไม่ มาร่วมเดินทางไปกับช่อมาลีที่จะพาเราไปเที่ยวไกลๆ…ไปโดดลงทะเลที่มันลึกลงไปชั่วนิรันดร์กัน

ช่อมาลีรำลึก ได้แรงบันดาลใจจาก Shirley Valentine ของ Willy Russell (บทดั้งเดิม ได้รับรางวัล the Laurence Olivier Awards 1998) และบทกลอนชื่อ Waiting ของ Faith Wilding เป็นการ restage หลังจากเคยแสดงมาแล้วเมื่อปี 2551

บทและกำกับโดย ปานรัตน กริชชาญชัย นำแสดงโดย บ่วย เยาวลักษณ์ เมฆกุลวิโรจน์ และ อิ๋ว ปานรัตน กริชชาญชัย

เริ่มแสดง
วันจันทร์ที่ 14 กุมภาพันธ์ ถึง วันอาทิตย์ที่ 20 กุมภาพันธ์
เวลา 19.30 (วันละรอบเท่านั้น)

ทุกเรื่องจัดแสดงที่ โรงละครพระจันทร์เสี้ยว (Crescent Moon Space)
สถาบันปรีดี พนมยงค์ ซ.ทองหล่อ
บัตรราคา 350 บาททุกที่นั่ง ทุกเรื่อง ทุกรอบ
(จำนวนจำกัด 30 ที่นั่งต่อรอบ)

สอบถามข้อมูล และจองบัตรได้ที่ 086-787-7155

1+1=1 in Dance & Theatre blog

2011-02-04T11:52:00.004+07:00

Also see in Dance and Theatre blog of The Nation

see:
http://blog.nationmultimedia.com/danceandtheatre/2011/01/20/entry-1

บางภาพจาก 1+1=1

2011-02-04T11:39:00.005+07:00

ยังเหลืออีก 3 รอบสุดท้าย กับ 1+1=1 มีภาพบางส่วนจากการแสดงมาให้ชม

ขอบคุณ ภาพถ่ายโดย ทวิทธิ์ เกษประไพ

Next program Feb 2011 : Broken Heart Festival

2011-02-01T14:39:00.004+07:00

พบกับเทศกาลละครอกหัก
เดือนกุมภาพันธ์เดือนแห่งความรัก แต่ที่ละครโรงเล็ก Crescent Moon space หรือ โรงละครพระจันทร์เสี้ยวจะมีละคร 6 เรื่อง เป็นเทศกาลเล็กๆสำหรับคนอกหักและคนเคยรัก งานนนี้จัดโดยกลุ่มละคร New Theatre Society และกลุ่มหันหาการละคร รายละเอียดของแต่ละเรื่องจะตามมาเร็วๆนี้

Broken Heart Festival
เทศกาลละครอกหัก

เมื่อย่างเข้าสู่เดือนกุมภาพันธ์ เดือนแห่งความรักเมื่อใด ความเศร้าความเหงาก็เข้ามาเยือนเคียงคู่กันอยู่ร่ำไป ไม่ใช่เฉพาะแต่คนโสดไร้รัก ไร้คู่เท่านั้น คนที่มีใครข้างกายก็อาจจะเศร้าเหงาลึกไปด้วยเช่นกัน เพราะคำว่า ‘รัก’ มักมาเล่นกลกับเราเสมอ ด้วยเหตุแห่งความเหงาเศร้าระทมใจนี้เองทำให้พวกเรา New Theatre Society และ หันหาการละครคิดทำละคร‘อกหัก’ ขึ้นมา เพื่อตอกย้ำความระทมรักให้แผ่ซ่านไปทั่วๆ ให้ผู้ชมได้เห็นถึงหลากหลายมุมมองของความทุกข์จากความรัก ความเศร้าจากความเหงา ไม่แน่ว่าในมุมเศร้าๆของพวกเราอาจจะมีคำตอบอะไรบางอย่าง หรือความสว่างในความทุกข์ทรมานอยู่ก็เป็นไปได้

มาร่วมค้นหาความระทมด้วยกันในเดือนแห่งความรักนี้ New Theatre Society ร่วมกับ หันหาการละคร เสนอ 6 ผู้กำกับแสนเหงา กับ 6 ละครเวทีสุดเศร้า…ใน

Broken Heart Festival
เทศกาลละครอกหัก ละครอกหัก โดยคนอกหัก เพื่อคนหักอก
14 FEB – 6 MAR 2511
@ Crescent Moon Space (โรงละครพระจันทร์เสี้ยว สถาบันปรีดีฯ ทองหล่อ)
บัตรราคา 350 บาททุกที่นั่ง ทุกเรื่อง ทุกรอบ (จำนวนจำกัด 30 ที่นั่งต่อรอบ)

***พิเศษ สามารถซื้อบัตรเพื่อชมทั้งสามเรื่องในราคา 850 บาท
จากปกติ 1050 บาท ***
สอบถามข้อมูล และจองบัตรได้ที่ 086-787-7155
ติดตามรายละเอียดเพิ่มเติมที่
www.facebook.com/NewTheatreSociety

สูจิบัตร 1+1=1

2011-01-31T15:07:00.003+07:00

1+1=1 a contemporary performance
26 Jan – 6 Feb 2011

“บ่อยครั้งที่สิ่งที่สูญเสียไปได้กลายเป็นสิ่งใหม่มาเพิ่มในตัวเรา และมีแค่ตัวเราที่เดินต่อในวันที่เหลืออยู่”
‘If you prefer to read in the dark, find yourself a flashlight. Then stay in the dark as long as you wish.’
Dujdao Vadhanapakorn

การเสียพ่อไปตั้งแต่อายุ 11 พรากหลายสิ่งหลายอย่างไปจากชีวิตผม
แต่เมื่อย้อนกลับไปมองเส้นทางชีวิตของตัวเอง
การเสียพ่อไปตั้งแต่อายุ 11 ก็ให้หลายสิ่งหลายอย่างกับชีวิตผม
และทำให้ผม กลายเป็นผม อย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้

Losing my father at the age of eleven took away many things from my life but when I take a look back at how things have turned out, losing my father at the age of eleven also brought many things into my life. . .
Making me the person that I am today.
Manussa Vorasingha

Scene Sequence:
• Loss is all around
• Turn loss to light for life
• It’s so strange to be alive
‘In each little thing I do. I can find a piece of you
In each twist of time, in each twist of mind
That I find to think of you
I'm alive. It's so strange to be alive
When I go to sleep at night
And I'm scared and there's no light
And I know one day I'll be in my grave
When I think that I'll lose you
I'm alive. It's so strange to be alive
Could we stay around like a big blue sea
That has been around for some billions centuries
'Cause I think I could do
With a trip with you on The Big Blue Sea
For some billions centuries
It might take me two thousand years
Not to sing this song in tears
'Cause I feel so small in this big black hole
And you're the one that makes me feel
I'm alive. It's so strange to be alive
By Emily Loizeau

• You as a part of me
“ว่าแล้วมันต้องเป็นแบบนี้ ว่าแล้วว่าคุณจะต้องมองฉันแบบนี้ สีหน้าแบบนี้ ฉันเข้าใจ ชินแล้ว ใช่นี่แหละ อันนี้ชั้นเอามาจากเค้า แบบนี้เป๊ะเลย จริงๆก็ไว้อยู่ไม่กี่ปีหรอก แต่แค่จำได้ติดตา อันนี้ตั้งใจเลือกเก็บนะ โครงหน้านี่ก็เหมือนกัน เคาะกันมาตั้งแต่คุณย่าเลย จริงๆอาจจะนานกว่านั้นแต่ไม่รู้จริงๆ
อืม..เล็บมั้ง แมนมากเลยทาปิดไว้งี้ มือด้วย อายมากไม่ค่อยอยากให้ใครดูใกล้ๆ บางทีต้องแอบเคลื่อนไหวไวไวจะได้มองไม่ทัน นี่ด้วย นี่ก็ด้วย เท้าเหรอ..ไม่นะ
อันนี้ของแม่ เค้าให้มา เปิ่มสัด.. เออ แปลว่าตีนบาน ภาษาอีสาน อืม แต่ถ้าใส่รองเท้ายี่ห้อฝรั่งบ่อยๆมันก็ช่วยนะ หน้ารองเท้าเค้ามันแคบเรียว เนี่ยคอยบีบเข้าจนตอนนี้ตีนลู่มานิดนึงละ
ตรงนี้เค้าก็ให้ไว้ ให้อีกหน่อยก็ไม่ได้ ...ผมก็โอเค แต่จริงๆอยากได้ของอีกคนมากกว่าแบบหยิกๆ แต่มาทางแม่ตรงแด่วเลย”

• Fish tank of unconscious being
• No more hero..
• Memories bounce back. No way to throw away!
• The answer is here and now
• Turn loss to a healthy bit of self

1+1 = 1 Production team

Performer+ Director+Producer+ Choreographer = Dujdao Vadhanapakorn
Video Artist = Manussa Vorasingha มานุสส วรสิงห์
Sound Design = Nophand Boonyai นพพันธ์ บุญใหญ่
Assistant Director = Nana Dakin นานา เดกิ้น
Lighting Design + Set Design = Tawit Keitprapai ทวิทธิ์ เกษประไพ
Stage Manager = Pattamika Pinngoen ปัทฐมิกา ปิ่นเงิน
Prop +Set crew = Rungtorsri Jinapunyaa+Thitawan Larpkachornsanguan
PR = Varanyoo Intrakamhang + Chakriya Thinchana
Front = Natsarlisttar Wonenutprapha ณัชศลิษฏา วัลย์ณัฐประภา
Photographer = Sudhisa Patibhanthewa สุทธิสา ปฏิภาณเทวา
Poster = Taechit Jiropaskosol เตชิต จิโรภาสโกศล
Special Thanks
Sarinrat Thomas and her family สฤญรัตน์ โทมัส และครอบครัว, Parnrat Kritchanchai and Nichatra Village ปานรัตน์ กริชชาญชัย และหมู่บ้าน ณิชาตรา, Paradorn Vetchurai + คุณพงษ์พันธ์ พิศุทธิ์สินธพ +อุปกรณ์ถ่ายทำ และทีมงานจาก Foolhouse Production, B-Floor Theatre, Crescent Moon Space, Arts Container, Pridi Banomyong Institute

Things flux, Time flows, Now we are all merged……..

ยังเหลือการแสดงอีก 5 รอบ วันที่ 2-6 ก.พ. แสดงวันละ 1 รอบ เวลา 20.00 น. ขอขอบคุณภาพถ่ายจาก ทวิทธิ์ เกษประไพ

บทวิจารณ์ 1+1=1

2011-01-31T15:02:00.002+07:00

1+1=1: ลงตัวแบบมีชั้นเชิง

"ไม่บ่อยครั้งนักที่เราจะเห็นการพัฒนาและก้าวข้ามขีดจำกัดเดิมๆ ของการแสดงแบบ Contemporary Performance ในเมืองไทย... "
อ่านบทวิจารณ์จากเว็บ bark&bite ได้ที่นี่
http://www.barkandbite.net/

The Balance sheet of emotions 1+1=1 in The Nation

2011-01-31T14:58:00.001+07:00

see about 1+1=1 in The Nation newspaper

The Balance sheet of emotions

this week 1+1=1

2011-01-24T12:26:00.007+07:00

1+1=1
A Contemporary Performance with Film Performance
by Dujdao Vadhanapakorn Film by Manussa Vorasingha Sound Design by Nophand Boonyai
26th Jan - 6th Feb 2011 8pm @ The Crescent Moon Space, Pridi Banomyong Institute, Thonglor (Sukhumvit 55) Tickets 300 THB 084-713-5075 English translation is available

พบกับรอบแรก 1+1=1
วันพุธที่ 26 มกราคม
เวลาแสดง 20.00 น.

"เมื่อความสูญเสีย ไม่จำเป็นก่อให้เกิดความเว้าแแหว่งในใจตลอดกาล แต่เรายังเก็บความทรงจำของมันไว้ได้ตลอดไป"

Artist profile - มนุสส วรสิงห์

2011-01-06T00:10:00.003+07:00

มานุสส วรสิงห์ – Video Artist
ศิลปินภาพเคลื่อนไหวที่เคยร่วมงานกับดุจดาวมาแล้วใน Left Out เมื่อปี 2009 นอกเหนือไปจากการเป็นมือตัดหนังฟอร์มใหญ่หลายเรื่องเช่น My Best Bodyguard, กะปิ ฯลฯ มานุสสยังสามารถสร้างผลงานที่ละเอียดอ่อนผ่านมุมมองที่น่าสนใจเมื่อทำงานใน... สื่อวีดีโอร่วมกับการแสดงสด หลายคนได้ชมผลงานของเขามาบ้างแล้วผ่านหนังสั้นหลายเรื่อง เช่น "เจ้าหญิงนิทรา" (Sleeping Beauty), "เพื่อนยาก" (My Dear Enemy)

Manussa Vorasingha – Video Artist
Video Artist Manussa Vorasingha previouslycollaborated with Dujdao in 2009 in “Left Out: A Body Talk from Inside.” Besides working as an editor on numerous big budget films such as “My Best Bodyguard”, “Kapi,” and renowned short films such as “My Dear Enemy” and “Sleeping Beauty” Manussa also finds time to create and develop his own unique point of view in video work for live performances.

Artist profile - นพพันธ์ บุญใหญ่

2011-01-05T10:27:00.005+07:00

นพพันธ์ บุญใหญ่ – Sound Design
จากเรื่อง Grey Area ที่นพพันธ์ได้ร่วมงานกับดุจดาวเมื่อต้นปี 2010 นัก แสดงมากความสามารถ ผู้กำกับฯ ที่น่าติดตาม และนักเขียนบทที่ลุ่มลึกคนนี้จะมาทำอะไรในส่วนของการออกแบบเสียงใน โปรดักชั่นนี้ น่าสนใจที่สุดวยมุมมองแปลกใหม่ต่อเรื่องใกล้ตัวที่นพ...พันธ์มักนำมาเรียงร้อย ผ่านผลงานเวที เช่น ดอกไม้ในแสงแดด Welcome to Nothing ฝากหัวใจไว้ที่อุบล และล่าสุด เด๊ดสะมอเร่ ทำให้หลายคนตั้งตารอผลงานชิ้นต่อๆ ไปของเขาอย่างใจจดใจจ่อ

Nophand Boonyai– Sound Design
Nophand is a multitalented actor, playwright, director and designer. His previous collaboration with Dujdao took place in 2010, where they performed and designed “Grey Area” together. He is perhaps best known for his play “Sunflower,” which received an award from the Bangkok Theatre Festival 2008. His other directing, design, and performance credits include “Welcome to nothing”, “The Adventures of Captain Dan”, “Signs and Gestures”, “The world according to Farida and Damkerng”, and “Deadsamore.”

Artist profile - ดุจดาว วัฒนปกรณ์

2011-01-04T09:14:00.002+07:00

ดุจดาว วัฒนปกรณ์ – Performer/Performance Design/Choreographer
ศิลปินที่มีความสนใจเป็นพิเศษในเรื่องของการเชื่อมต่อ Space ระหว่างผู้ชม การแสดง และพื้นที่ในอีกมิติของสื่อผสมอย่างที่ปรากฏในผลงานหลายๆ ชิ้นที่เคยผ่านมาของเธอ เช่น Something Else, Left Out: A Body Talk from Ins...ide, Displacement และ Grey Area มากไปกว่านั้น ความสนใจหลักอีกด้านคือเรื่องของ Body Movement เนื่องจากเป็นสมาชิกหลักของกลุ่มละครแนวฟิสิคัลเธียเตอร์ B-Floor Theatre และ เป็นนักบำบัดจิตโดยใช้ศิลปะการเคลื่อนไหว ภาษาร่างกายที่สื่อสารเรื่องของใจได้ดีกว่าภาษาพูดจึงเป็นอีกหนึ่งที่เป็น จุดเด่นในงานของเธออยู่เสมอ ดุจดาวเป็นนักจิตบำบัดด้วยการเคลื่อนไหวคนแรกและคนเดียวของประเทศไทยซึ่งมี การขึ้นทะเบียนอย่างถูกต้องมาแล้วจากประเทศอังกฤษ

Dujdao Vadhanapakorn – Performer/ Performance Design/ Choreographer
Dujdao Vadhanapakorn is a multifaceted performance artist with training in contemporary dance, Butoh, Laban, Viewpoints, and an M.A in Dance Movement Psychotherapy from Goldsmiths University of London. Dujdao is particularly interested in exploring the audience-performer relationship, as well integrating a rich variety of theatre, dance, film and art installation, into her performances. Her work includes; “Something Else”, “Left Out: A Body Talk from Inside,” “Displacement” and Grey Area. Dujdao is also a core member of B-Floor Theatre, Thailand's vanguard physical theatre company, and a member of an association of 8 exhibiting artists called the "Invisible Project," committed to creating diverse art works in terms of concept, inspiration, and type of finished work.

1+1=1

2011-01-03T00:40:00.004+07:00

Performance by Dujdao Vadhanapakorn
Film by Manussa Worrasingha
Sound Design by Nopand Boonyai

1+1=1

26th Jan - 6th Feb
show time 8 pm.
Ticket 300 THB
08 4713 5075 , 08 4327 6560
English translation is available.

At the Crescent Moon Space, Pridi Banomyong Institute, Soi Thonglor

การแสดงร่วมสมัย 1+1=1
โดย ดุจดาว วัฒนปกรณ์ นพพันธ์ บุญใหญ่ มนุสส วรสิงห์

วันที่ 26 มกราคม – 6 กุมภาพันธ์ 2554
เวลาแสดง 20.00 น.
ที่โรงละครพระจันทร์เสี้ยว สถาบันปรีดี พนมยงค์ ซ.ทองหล่อ

บัตร 300 บาท
โทร. 08 4713 5075 , 08 4327 6560
English translation is available

Happy New Year 2011

2011-01-02T11:48:00.005+07:00

สวัสดีปีใหม่ 2554

สำหรับละครโรงเล็ก Crescent Moon space กำลังจะก้าวเข้าสู่ปีที่ 5 ในปีนี้แล้ว เราขอต้อนรับปีใหม่ด้วยการแสดงแรก "1+1=1" โดย ดุจดาว วัฒปกรณ์, นพพันธ์ บุญใหญ่ และ มนุสส วรสิงห์ สามศิลปินละครเวทีแลภาพยนตร์ แสดงกลางเดือนมกราคมถึงต้นกุมภาพันธ์

ส่วนการแสดงต่อไปกำลังทยอยตามมา ซึ่งตอนนี้มีรายการการแสดงและละครเวทีลงโปรแกมไว้แล้วหลายเรื่อง โปรดติดตามกันต่อไป

เราขอขอบคุณท่านผุ้ชมและผู้อ่านทุกท่านที่แวะเวียนเข้ามาดูเข้ามาชม พูดคุยและเป็นกำลังใจให้กันเสมอ พระจันทร์เสี้ยวการละครขออวยพรให้ทุกท่านมีความสุขอย่างมีสติ ไม่ประมาท สุขภาพแข็งแรง เปี่ยมพลังสร้างสรรค์

สวัสดีปีกระต่าย

สรุปผลงาน Crescent Moon space ปี 2553

2010-12-29T19:14:00.004+07:00

ทบทวนความจำก่อนสิ้นปีว่าปี 53 มีกิจกรรม การแสดง ละครเวทีเรื่องอะไรกันบ้างที่โรงละครเล็กๆแห่งนี้

มกราคม
-อบรมการแสดงให้กับ นักแสดงละครเวทีเรื่อง “ล่าท้าฝัน” คณะเทคโนโลยีและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยศิลปากร

มีนาคม
-การแสดงอ่านบทละคร : อ่านผู้หญิง จัดแสดงการอ่านบทละครเรื่องราวของผู้หญิง โดยผู้หญิงนักการละคร 9 คน 9 เรื่องสั้น
(จำนวน 4 รอบ)
-จัดการแสดง Butoh Dance ชุด “Green Snake” โดยคณะเนียวบะคัง จากประเทศมาเลเซีย จัดการการแสดงโดย Butoh Co-Op Thailand และ กลุ่ม Ray of Light
(จำนวน 2 รอบ)

เมษายน
-จัดอบรมออกแบบแสง Lighting Workshop ครั้งที่ 4
-จัดอบรมการแสดง Back to Basic
-จัดฉายภาพยนตร์เรื่อง “The Mother”
-จัดฉายภาพยนตร์เรื่อง “เฉือน”

พฤษภาคม
-ละครเวทีเรื่อง “เด๊ดสะมอเร่” เขียนบทละครกำกับโดย นพพันธ์ บุญใหญ่
(จำนวน 10 รอบ)

มิถุนายน
-ละครเวทีเรื่อง “สุดทางที่บางแคร์” ดัดแปลงบทและกำกับการแสดงโดย ปานรัตน กริชชาญชัย กลุ่ม New Theatre Society
(จำนวน 10 รอบ)

สิงหาคม
-ละครใบ้ Baby Mime Project 2 โดยกลุ่มเบบี้ไมม์
(จำนวน 19 รอบ)

กันยายน
-ละครเรื่อง “ควันใต้น้ำ” กำกับการแสดงโดย สายฟ้า ตัณธนา
(จำนวน 10 รอบ)

ตุลาคม
-ละครเวทีเรื่อง “เด๊ดสะมอเร่” เขียนบทละครกำกับโดย นพพันธ์ บุญใหญ่
(จำนวน 10 รอบ)
-การแสดงอ่านบทละคร : อ่านสังคม โดยนักการละคร 10 คน 10 เรื่องสั้น
(จำนวน 4 รอบ)
-ละครหุ่นสื่อผสมเรื่อง “วาวา The Rice Child”
(จำนวน 4 รอบ)

พฤศจิกายน
-ละครเรื่อง “Once Upon A Time of Broken Dream” กำกับการแสดงโดย บงกชรัตน์ จารุจินดา กลุ่ม Dream Catcher
(จำนวน 10 รอบ)

ธันวาคม
-การแสดง Butoh Dance “The 6th International Butoh Festival Thailand 2010” แสดงโดยศิลปินบุโตจากอเมริกาและไทย Michael Sakamoto, Sheri Brown, ธัระวัฒน์ มุลวิไล และ จารุนันท์ พันธชาติ จัดโดย Terry Hatfeild กลุ่ม Butoh Co-Op Thailand และ Ray of Light
(จำนวน 2 รอบ)

สรุปรวมกิจกรรม 17 กิจกรรม รวมการอบรม 3 ครั้ง รวมฉายภาพยนตร์ 2 ครั้ง รวมละครเวทีและการแสดง 12 โปรดักชั่น รวม 89 รอบการแสดง

"พระจันทร์เสี้ยวการละครขอขอบคุณท่านผู้ชมที่ให้การสนับสนุนศิลปะการละครและคนทำละคร หวังว่าปีหน้าเราจะพบกันอีกที่โรงละครพระจันทร์เสี้ยว ห้องเล็กๆสำหรับคนรักละคร"

Butoh - performance note

2010-12-28T02:05:00.007+07:00

The 6th International Butoh Festival THAILAND 2010
December 10-11, 2010

Repeat After Me
Choreographed and Performed by Michael Sakamoto (USA) and Teerawat Mulvilai (Thailand)
Poetry excerpts by Ngien Way (Burma)
Music : Guilaume Humery (Bloom)
Video Compilation of Thai News 1976 by Teerawat Mulvilai

The Well
“Sinking into sadness and suffering is like allowing yourself to draw into a deep well”
Choreographed and performed by Jurunun Phantachat (Thailand)
Motion Graphic Designer : Lee Soetorsak
Violinist : Wariya Wongsuriyanan

Ainsi Soit-Il
Choreographed and performed by Sheri Brown (USA)
Musical credits : Bjork (Vokuro), NoisePoetNobody (Void), Marron of dubmarronics (Melts Slowly)

The Prince
Choreographed and performed by Michael Sakamoto (USA)
Musical credits : Nina Simone, Bob Marley (Redemption Song), Amiee Mann (Momentum), Frank Sinatra (All of Me)

Produced by : Terry Hatfeild, Ray of Light Productions and Butoh Co Op Thailand
Lighting Designer : Tawit Keitprapai
Stage Manger : Kwan and Roong
Photo by : Tahn Jirachaphong

Butoh performance by 4 artists

2010-12-09T23:46:00.003+07:00

Let's see Butoh Performance
4 peices by 4 artists
การแสดงบุโตพรุ่งนี้มะรืนนี้ น่าสนใจมากด้วยศิลปิน 4 คน กับงาน 4 ชิ้น

Repeat After Me
Choreographed and Performed by Michael Sakamoto (USA) and Teerawat Mulvilai

The Well
Choreographed by Jurunun Phantachat

Ainsi Soit-Il
Choreographed by Sheri Brown (USA)

The Prince
Choreographed by Michael Sakamoto (USA)

come and join us!

The 6tth International Butoh Fest THailand 2010

2010-11-18T11:38:00.004+07:00

Butoh Co-Op Thailand Presents
The 6th International Butoh Festival Thailand 2010
1-31 December

Photo Exhibition

Featuring BUTOH III by Boaz Zippor (Israel)
December 1-31 @ Boka Gallery, Grand Opening; December 3 with Special Guest Performers @ 19:00

FREE EVENT

34/1-2 Inthamara soi 1, Suttisan-vinichai road
Saphan-Kwai
boaz@boazzippor.net
(BTS) Saphan Kwai

Butoh Performances

Featuring Michael Sakamoto (USA), Teerawat Mulvilai (Thailand), Jarunun Phantachat (Thailand), and Sheri Brown (USA)

December 10-11; 19:30 – 300 THB/Students 250 THB

@ Crescent Moon Space, Pridi Banomyong Institute, 65/1 Sukhumvit soi 55, BTS Thong Lo,
http://www.crescentmoontheatre.com/

Butoh Workshop

MIND/BODY/TIME

Movement Based Workshop for Cultivating Presence and Character

December 11; 13:30-16:30 with Michael Sakamoto (USA), 300 THB/Students 250 THB @ Gaia by HOPS (inside Sareerarom Spa) 32 Sukhumvit soi 23, opposite Chokchai Steak House, www.gaiabyhops.com

Solstice Butoh Jam
FREE EVENT

December 18 with Special Guest Performers; 19:00 @ Boka Gallery, 34/1-2 Inthamara soi 1, Suttisan-vinichai road (BTS) Saphan Kwai

For more information and reservations: bkkbutoh@yahoo.com

Or phone 080 773 6607

Sponsored by Ray of Light Productions, Boka Gallery, Makhampom Theatre, Gaia by HOPS, and Crescent Moon Theatre

Butoh Workshop
MIND/BODY/TIME
Movement Based Workshop for Cultivating Presence and Character

December 11; 13:30-16:30 with Michael Sakamoto (USA), 300 THB/Students 250 THB @ Gaia by HOPS (inside Sareerarom Spa) 32 Sukhumvit soi 23, opposite Chokchai Steak House, www.gaiabyhops.com

This is an intensive workshop designed for dancers, other performers, and non-performers alike. Through visceral and image-based movement exercises, we cultivate a highly-centered, bodily presence and attempt to unearth all manner of habitual and idiosyncratic thought, feeling, and elements of our personae. Techniques from Butoh-based training as well as concepts from Zen and a range of other disciplines cultivate integration of mind, body, and spirit as well as increase our range of performative expression and character creation.

Once Upon the Broken Dream

2010-11-15T09:48:00.004+07:00

Some Photo from Once Upon the Brkoen Dream

ขอบคุณภาพจาก dreamcatchertheatre

know more about dreamcatchertheatre
click:
http://dreamcatchertheatre.wordpress.com/

รวมภาพ "อ่านสังคม"

2010-10-31T00:44:00.013+07:00

รวมภาพถ่าย
อ่านบทละคร : อ่านสังคม
ภาพโดย ชลันดา และ จีรณัทย์

บรรยากาศพูดคุยก่อนเริ่มอ่าน

ช่อลดา สุริยะโยธิน
อ่านเรื่อง “เงาแห่งยุคหิน” (Shadows of the Neanderthal เขียนโดย David Hutchens) แปลโดย ดร.มนต์ชัย พินิจสมุทร และ กุลชรี ตัณศุภผล

สุวรรณา พร้อมตั้งตระกูล
อ่านเรื่อง “โลกสันติภาพ”

กอใจ อุ่ยวัฒนพงศ์
อ่านเรื่อง “เพลงชาติไทย” จากหนังสือ เราหลงลืมอะไรบางอย่างไป ของ วัชระ สัจจะสารสิน

วิชญ์พล ดิลกสัมพันธ์
อ่านเรื่อง “จิ้งหรีดแห่งเมืองสีเทา” ของ ตรัย ภูมิรัตน์

กรินทร์ ใบไพศาล
อ่านเรื่อง “แรด” (จากบทละคร Rhinoceros เขียนโดย Eugene Ionesco)

รัฐพงศ์ ภิญโญโสภณ
อ่านเรื่อง “วันที่สหายพายุกลับบ้าน” จากบทละครเขียนโดย รัฐพงศ์ ภิญโญโสภณ

กวินธร แสงสาคร
อ่านเรื่อง “นักเลงเฟือง” จากหนังสือเรื่อง เดินอย่างปุ๊ ของ ปุ๊ กรุงเกษม และ เส้นทางมาเฟีย ของ สุริยันต์ ศักดิ์ไธสง

สินีนาฏ เกษประไพ
อ่านเรื่อง “ชั้นที่ 7” บทละครโดย สุชาติ สวัสดิ์ศรี

บรรยากาศหลังการอ่าน

พบกับโครงการอ่านบทละครได้ใหม่ปีหน้า...

Next program November : Once Upon A Broken Dream

2010-10-29T15:46:00.003+07:00

เรื่องมันมีอยู่ว่า...

"เธอพร้อมที่จะฝัน... ตัวเธอมีความฝัน เธอจึงปล่อยให้ตัวเธอฝัน... ฝัน... และฝันไป... แต่ฝันไปก็เท่านั้น... เพราะโดนไอ้คนไร้ศรัทธามันย่ำยี เพราะไอ้คำพูดอุบาทว์บางคำพูด... ไม่เอาไหน ไม่ได้เรื่อง ไร้สาระ... แต่เธอก็แค่หวังว่า... สำหรับตัวเธอ... มันก็แค่เผื่อว่า... "

คุณมีความฝันกับเขาบ้างไหม หากคุณเป็นคนหนึ่งที่มีความฝัน เคยมีความฝัน ยังคงมีอีกเสี้ยวหนึ่ง... แม้เพียงเล็กน้อยที่ยังศรัทธาในความฝัน... "Once Upon A ...Broken Dream" จะไม่ทำให้คุณผิดหวัง เพราะเราจะร่วมออกเดินทางตามหาฝันไปกับคุณ

บางครั้งคุณอาจจะต้องออกเดินทางตามหาฝันของคุณ... ออกไปในดินแดนอันแสนไกล... ออกไปยังในโลกกว้างที่แสนน่ากลัวและโหดร้าย จนบางครั้งคุณเองกลับลืมว่าจุดเริ่มต้นของการเดินทางนี้มันคืออะไร สิ่งไหน และเพราะเหตุใด สุดท้ายแล้วนั้นมันกลับทำให้คุณเห็น เข้าใจ และเรียนรู้ว่า ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมันก็เพียงเพื่อที่จะค้นพบสิ่งที่ใกล้ตัวคุณที่สุด... เสียงของหัวใจ

การกลับมาครั้งนี้ การดัดแปลงบทใหม่ การคิดค้น และค้นพบไปด้วยกันของทีมงานจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอย่างแน่นอน...

ที่โรงละครพระจันทร์เสี้ยว

วันที่ 5, 6, 7 และ 12, 13, 14 พ.ย. 53
ในวันศุกร์ เวลา 8 pm. เป็นต้นไป
และเสาร์อาทิตย์ 2 รอด้วยกัน : 1pm. และ 7.30pm.
ราคาตั๋ว 300 บาท ( โดยส่วนหนึ่งจะให้กับมูลนิธิเด็ก )

ทุกรอบมี English Subtitle และจำนวนจำกัดคือ 40 ที่นั่งเท่านั้น
(โปรดมาก่อนเวลา 30 นาที)

จองบัตรที่ Booking : 080 595 5029

วาวาและเพื่อน

2010-10-28T23:14:00.006+07:00

รูปสวยๆของวาวและผองเพื่อน

ภาพถ่ายโดย ชลันดา

หมดรอบแล้วนะวาวา, ข้าว, ส้ม, ชมพู่, แกละ และ จุก หวังว่าจะได้เล่นกันใหม่...โอกาสหน้า....

บทวิจารณ์ วาวา "The Rice Child"

2010-10-27T00:53:00.006+07:00

WaWa – The Rice Child
– เบิกบานและละเอียดอ่อน (B+)
by nuttaputch / from Bark & Bite

การทำละครหรือการแสดงให้เด็กดูเป็นหนึ่งในโจทย์ที่จะว่าง่ายก็ง่าย หรือจะว่ายากก็ยาก เพราะหลายคนก็เลือกเส้นทางง่าย ๆ ในการพูดสารเชิงจริยธรรมให้กับเด็กแบบตรง ๆ ไม่ได้สลับซับซ้อนอะไรแต่เน้นการสร้างสีสันให้ตื่นตาตื่นใจและดึงความสนใจของเด็กไว้ได้ ในขณะที่บางคนก็อาจจะเลือกกลอุบายการเล่าเรื่องอื่น ๆ มาเล่าอย่างแยบคายดังจะเห็นได้จากเรื่องของนิทานอีสป

ทั้งนี้ทั้งนั้นก็คงต้องดูแต่ความเจนจัดของฝีมือและมุมมองของคนที่จะทำละครเด็กนั่นแหละ ว่าจะทำอย่างมาแล้วเวิร์คหรือเหลวเป๋วกันแน่

และสำหรับผม “วาวา The Rice Child” จากพระจันทร์เสี้ยวการละคร เป็นละครหุ่นสายที่เลือกเส้นทางในการพูดเรื่องของ “เด็ก” ให้ “เด็กและผู้ใหญ่” ฟังได้อย่างลงตัว ทั้งเนื้อหาและวิธีการนำเสนอที่สวยงามและน่าประทับใจชนิดเกินความคาดหมาย!!!

เรื่องราวของ วาวา The Rice Child นั้นเดินเป็นเส้นตรง ไม่มีอะไรสลับซับซ้อนเลยแม้แต่น้อย เริ่มตั้งแต่เด็กหญิงวาวาที่เป็นเด็กต่างถิ่นมาในโรงเรียนชาวไทย จนโดน “ข้าว” เด็กชายชาวไทยรังแกบนปมของการ “ไม่ได้เป็นคนไทย” จนทำให้วาวากลายเป็นเด็กที่โดนกลั่นแกล้ง และแปลกแยกจากคนอื่น ๆ จนกระทั่งวันหนึ่งข้าวได้เรียนรู้ว่าไม่มีใครสนุกกับการถูกกลั่นแกล้ง จนทำให้เขาเดินกลับไปขอโทษวาวาและได้สร้างสัมพันธ์ของ “เพื่อน” ขึ้นมาใหม่บนรอยยิ้มของเด็กทุกคน

จากเนื้อเรื่องง่าย ๆ นี้ทำให้แก่นของเรื่องที่ว่าถ้าเรามองข้ามความแตกต่างและมองเข้าไปในใจของคนแต่ละคน เราจะสามารถเป็นมิตรได้กับทุกเพศ ทุกวัย และทุกเชื้อชาติ นั้นชัดเจนอย่างง่ายดาย แถมเสริมด้วยวิธีการใช้เพลงเป็นองค์ประกอบในการเล่าแก่นนี้เพื่อจะสามารถจูงใจผู้ชมได้อย่างประทับใจ

อันที่จริง กลวิธีต่าง ๆ ที่ใช้ในละครหุ่นเรื่องนี้ถือว่าเป็นสิ่งง่าย ๆ ที่เรารู้กันดีว่าจะสามารถดึงดูดและเข้าถึงเด็กได้ ตั้งแต่การใช้หุ่นสาย การใช้ดนตรี และเพลง หรือแม้กระทั่งการฉายกภาพของการ “วาดทราย” เพื่อสร้างภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจให้กับเด็ก แลพก็ไม่แปลกอีกนั่นแหละที่เด็ก ๆ จะชอบและจ้องเขม็งจนสมาธิดีกว่าผู้ใหญ่อย่างเรา ๆ เสียด้วยซ้ำ ซึ่งต้องของชมทีมงานและผู้กำกับการแสดง “สินีนาฏ เกียรติประไพ” ที่เลือกนำสื่อผสมต่าง ๆ มารวมกันบนพื้นฐานที่เข้าใจพฤติกรรมและจิตวิทยาในการสื่อสารกับเด็ก ได้อย่างลงตัว

แต่ไม่ใช่ว่าการสร้างความตื่นตาตื่นใจจะเพียงพอกับการทำละครเด็กให้สมบูรณ์ได้ สิ่งที่สำคัญยิ่งไปกว่าคือการลงรายละเอียดของแต่ละจังหวะในการแสดง ซึ่งละครเรื่องนี้ทำได้อย่างดียิ่ง ตั้งแต่การเชิดหุ่นให้ใกล้เคียงกับพฤติกรรมของมนุษย์ที่มีจังหวะของการคิด การตรึกตรองก่อนที่จะลงมือกระทำอะไร รวมไปถึง Reaction ที่เกิดจากการกระทำของตัวเอง ในขณะเดียวกัน แม้หุ่นเชิด (รวมทั้งคนเชิด) จะไม่ได้มีบทพูดเยอะ แต่ก็อาศัยตัวท่าทางที่ละเอียดอ่อนของหุ่นในการสื่อสารอารมณ์และความรู้สึกของตัวละครออกมาได้อย่างสวยงาม (ซึ่งก็ต้องให้เครดิตกับคณะหุ่น “แกะดำดำ” ที่ออกแบบหุ่นดังกล่าวด้วย) นอกจากนี้แล้ว สื่อผสมอื่น ๆ อย่างจอฉายภาพแผ่นใส หรือเทคนิควาดทรายก็เป็นส่วนผสมที่ “เลือก” มาแทนบทสนทนาหรือการบรรยายได้อย่างดี

ที่ผู้เขียนชื่นชอบมากเป็นพิเศษสำหรับโปรดักชั่นละครเรื่องนี้คือการอาศัยสิ่งที่ทำอะไรอย่างง่าย ๆ และไม่ต้องลงทุนเยอะ แต่สามารถสร้างความประทับใจได้ด้วยกลวิธีผสมผสานและส่งเสริมซึ่งกันและกัน เพราะถ้าใครที่เข้าไปดูละครเรื่องนี้ใน Crescent Moon Space แล้วอาจจะคิดได้ว่าเป็นงานละครเด็กที่ “บ้าน ๆ” และ “กันเอง” มากเสียเหลือเกิน ตั้งแต่ดนตรีสดจากคีย์บอร์ด หรือการฉายสไลด์ภาพด้วย “เครื่องปิ้งแผ่นใส” ที่เราคุ้นเคย และถ้าใครเหลือบมองก็จะเห็นว่าวิธีทำ animation ของแผ่นใสดังกล่าวนั้น “ซื่อ” เกินบรรยายเลยจริง ๆ

แต่ถ้าถามว่าส่วนไหนที่ผู้เขียนจะรู้สึกตะขิดตะขวงอยู่บ้าง คือ “ทำนอง” ของละครทั้งเรื่องที่เหมือนจะชะงักตรงกลาง ๆ เรื่องที่ดูยังขาดหายไปหลังจากโหมโรงอย่างตื่นตาตื่นใจในตอนต้นเรื่อง ซึ่งแม้จะเข้าใจได้ว่าต้องการความเงียบในจังหวะที่ต้องการสื่อสารเรื่องความเศร้าและความเดียวดาย แต่ผู้เขียนคิดว่าน่าจะมีกลวิธีอื่น ๆ ที่ช่วยทดแทนและหล่อเลี้ยง “อารมณ์” ของเรื่องให้ต่อเนื่องและบันเทิงเริงใจได้อยู่ตลอดเวลา (ซึ่งจะเห็นความเจนจัดเรื่องนี้มากในบรรดาการ์ตูนเด็กของญี่ปุ่น)

อย่างไรซะ วาวา The Rice Child ถือเป็นละครเด็กที่ดีเอามาก ๆ และสร้างความประทับใจให้กับผู้ชมทั้งเด็กและผู้ใหญ่ได้อย่างง่าย ๆ มีเนื้อหาที่สื่อสารอย่างตรงตัวแต่แยบคายด้วยกลวิธีที่ร้อยเรียงมันออกมา เป็นสื่อที่ไร้สารพิษสำหรับเด็ก และเหมาะอย่างยิ่งกับผู้ใหญ่ที่คิดจะไปทำ Detox ด้านจิตใจกันเสียบ้าง

see more:
http://www.barkandbite.net/2010/10/thericechild/

Wawa The Rice Child

2010-10-26T23:53:00.006+07:00

The Rice Child
October 26 & 27, 2010
at Crescent Moon Space

Crescent Moon’s experiments with music and songs, sand drawings, and a playful mix of shadow puppets – marionette and paper - to tell their story. Inspired by a Mekong folktale about bearing fruits from the same seed, theirs is a story about the friendship of two children, descended from two different cultures. Wawa comes from a minority group in Myanmar (Burma) and migrates to Thailand with her parents. Kao, just like the other Thai children, thinks that Wawa is different and joins the others in bullying her. But these children learn to know more about each other when they began to enjoy playing together. As they begin to see that they have more things in common, the relationship between Wawa and Kao evolved from discrimination to acceptance, from enmity to friendship, and from disunity to harmony.

Story & Directed by:
Sineenadh Keitprapai สินีนาฏ เกษประไพ
Set, Lighting Design & Technical Director:
Tawit Keitprapai ทวิทธิ์ เกษประไพ
Marionette workshop and training by :
Vasin Mitsuphan (Kae Dam Dam) วศิน มิตรสุพรรณ
Music Composed by :
Pornchanok Kanchanabanca พรชนก กาญจนพังคะ
Sand Drawing :
Nophand Boonyai นพพันธ์ บุญใหญ่
Shadow :
Ladda Kongdach ลัดดา คงเดช, Chantiga Chotkajornthai ฉันทิกา โชติขจรไทย

Puppeteers/Performers:
Natsarlisttar Wonenutprapha ณัชศลิษฏา วัลย์ณัฐประภา
Cheeranat Chiarakul จีรณัทย์ เจียรกุล
Sukanya Pheansri สุกัญญา เพี้ยนศรี
Arunroj Thomma อรุณโรจน์ ถมมา
Worasiri Dirapat วรศิริ ดีระพัฒน์
Sumana Sumanakul สุมนา สุมนะกุล

Crew:
Video Animation :
Jirachapong Roengjan, Tawit Keitprapai จิรัฏชพงศ์ เรืองจันทร์, ทวิทธิ์ เกษประไพ Documentation :
Kavintron Sangsakron กวินธร แสงสาคร
Set & Props :
Chaiwat Kumdee ชัยวัฒน์ คำดี
Stage Manager :
Kriengkrai Fookasem เกรียงไกร ฟูเกษม
House Manager : Donruedee Jamraschai ดลฤดี จำรัสฉาย
Production Manager :
Farida jiraphan ฟารีดา จิราพันธุ์
Producer :
Sarawanee Yodnoon ศรวนีย์ ยอดนุ่น

This project is part of Mekong Creative Arts for Advocracy Fellowship 2010
Supported by:
Save the Children UK, PETA Phillipines Educational Theatre Association, additional contributions from Terre des Hommes

Crescent Moon Theatre

One of the most active contemporary theatres in Thailand, Crescent Moon Theater aims to create theatre performances, workshop and arts activities using group efforts and dynamics. Its characteristic style is the use of collaborative approaches among its artists. For instance, the script is not only the work of the playwright but the group’s creation. Their works are designed to express their point of view, to question the meaning of life, and to surface social issues. Crescent Moon Theater is founded in the belief that theatre is the art of communication and serves as a thread to link-up people.

Crescent moon owns a small black-box theater called the Crescent Moon Space, an alternative theatre space for performances and a venue they share with contemporary theatre artists and theatre lovers.

วาวา The Rice Child

2010-10-26T12:37:00.002+07:00

รอบแรกวันนี้

วาวา The Rice Child เป็นละครที่ถูกพัฒนาใน Mekong Laboratory 2010 ที่มะนิลา เป็นแลปที่มุ่งเน้นการทำบท เล่าเรื่องประเด็นเด็ก พระจันทร์เสีั้ยวการละครเล่าเรื่อง เด็กแรงงานข้ามชาติ เริ่มต้นความคิดจากหนังสือ และการลงพื้นที่กับองค์กรที่ทำงานด้านนี้ คือ LPN ที่สมุทรสาคร และเริ่มเขียนบท เล่าเรื่องด้วยตุ็กตากระดาษ จนวันนี้ The Rice Child เป็นหุ่นสาย มีภาพเงา มีวาดทราย มีเพลง พร้อมเปิดการแสดงรอบแรกแล้ววันนี้

The Rice Child

2010-10-25T00:59:00.005+07:00

Next program 26-27 Oct, 2010 is "The Rice Child"

พระจันทร์เสี้ยวการละคร ภูมิใจเสนอ
ละครหุ่นสื่อผสมเรื่อง

"วาวา The Rice Child"

วันที่ 26 ต.ค. 53 เวลา 19.30 น. และ 27 ต.ค. 53 เวลา 14.00 และ 19.30 น. (3 รอบเท่านั้น)
ที่ โรงละครพระจันทร์เสี้ยว
ตึกอาคารสถาบันปรีดี พนมยงค์ ซ.ทองหล่อ
บัตร 100, 200 และ 250 บาท
โทร. 081 259 6906
http://www.crescentmoonspace.blogspot.com/

Crescent Moon Theatre proudly presents

THE RICE CHILD – a marionette and so on performance

At Crescent Moon space
Prid Banomyong Institute, Soi Thonglor
Oct 26, 2010 (Time 7.30 pm.) and Oct 27, 2010 (Time 2.00 & 7.30 pm.)

Ticket 100, 200, 250 B.
More info & Booking : 081 259 6906
http://www.CrescentMoonTheate.com/

รอบการแสดง "อ่านสังคม"

2010-10-24T01:48:00.003+07:00

วันที่ 23-24 ตุลาคม 2553
รอบเวลา 13.00 และ 15.30 น. (ทั้งหมด 4 รอบ)

กลุ่มที่ 1

ช่อลดา สุริยะโยธิน
อ่านเรื่อง “เงาแห่งยุคหิน” (Shadows of the Neanderthal เขียนโดย David Hutchens) แปลโดย ดร.มนต์ชัย พินิจสมุทร และ กุลชรี ตัณศุภผล

สุวรรณา พร้อมตั้งตระกูล
อ่านเรื่อง “โลกสันติภาพ”

กอใจ อุ่ยวัฒนพงศ์
อ่านเรื่อง “เพลงชาติไทย” จากหนังสือ เราหลงลืมอะไรบางอย่างไป ของ วัชระ สัจจะสารสิน

วิชญ์พล ดิลกสัมพันธ์
อ่านเรื่อง “จิ้งหรีดแห่งเมืองสีเทา” ของ ตรัย ภูมิรัตน์

กลุ่ม 2

กรินทร์ ใบไพศาล
อ่านเรื่อง “แรด” (จากบทละคร Rhinoceros เขียนโดย Eugene Ionesco)

รัฐพงศ์ ภิญโญโสภณ
อ่านเรื่อง “วันที่สหายพายุกลับบ้าน” จากบทละครเขียนโดย รัฐพงศ์ ภิญโญโสภณ

กวินธร แสงสาคร
อ่านเรื่อง “นักเลงเฟือง” จากหนังสือเรื่อง เดินอย่างปุ๊ ของ ปุ๊ กรุงเกษม และ เส้นทางมาเฟีย ของ สุริยันต์ ศักดิ์ไธสง

สินีนาฏ เกษประไพ
อ่านเรื่อง “ชั้นที่ 7” บทละครโดย สุชาติ สวัสดิ์ศรี

ใครบ้างที่จะมาอ่านสังคม

2010-10-15T02:42:00.010+07:00

โครงการอ่านบทละคร - อ่านสังคม

ครั้งนี้จัดเป็นครั้งที่ 4 แล้ว เรามีนักทำละครมาร่วมอ่านทั้งหมด 8 เรื่อง ขอแนะนำ 4 คนแรกกันก่อนเลย

สุวรรณา พร้อมตั้งตระกูล
อ่านเรื่อง “โลกสันติภาพ”

ช่อลดา สุริยะโยธิน
อ่านเรื่อง “เงาแห่งยุคหิน” (Shadows of the Neanderthal เขียนโดย David Hutchens) แปลโดย ดร.มนต์ชัย พินิจสมุทร และ กุลชรี ตัณศุภผล

กรินทร์ ใบไพศาล
อ่านเรื่อง “แรด” (จากบทละคร Rhinoceros เขียนโดย Eugene Ionesco)

สินีนาฏ เกษประไพ
อ่านเรื่อง “ชั้นที่ 7” บทละครโดย สุชาติ สวัสดิ์ศรี

A Play in November 2010

2010-10-14T02:45:00.004+07:00

ละครเดือนพฤศจิกายน

กลุ่มละคร Dream Catcher
เสนอละครเวทีเรื่อง

กาลครั้งหนึ่งแห่งฝันสลาย
Once Upon A Broken Dream

รอบแสดง 5-7 และ 12-14 พฤศจิกายน 2553

ศุกร์เริ่ม 20.00 น.
เสาร์-อาทิตย์ 2 รอบ
13.00 น.และ 19.30 น.

บัตรราคา 300 บาท
โทรจองได้ที่ 080-5955029

3 Project in Oct

2010-10-14T02:00:00.006+07:00

ตุลาคมนี้มี 3 โปรเจค ที่ Crescent Moon space

เรื่องแรก

"เด๊ดสะมอเร่" – ละคร Black Comedy

เขียนบทและกำกับ โดย นพพันธ์แอนด์เฟรนส์

ยังเหลืออีก 4 รอบ วันที่ 14,15,16,17 ตุลาคม 53 เวลา 19.30 น.
บัตร 300
โทรจองด่วน 086 814 1676

โปรแกมที่ 2

พระจันทร์เสี้ยวการละครเชิญชม อ่การแสดงอ่านบทละคร

"อ่านสังคม"
จากมุมมองนักทำละครหลายคน

23-24 ต.ค. 53 เวลา 13.00 และ 15.30 น.

ชมฟรี
จองที่นั่งที่ 081 259 6906

งานนี้เป็นส่วนหนึ่งของ เทศกาลศิลปะนานาพันธุ์ 3

โปรแกมที่ 3

พระจันทร์เสี้ยวการละคร ภูมิใจเสนอ

ละครหุ่นสาย "วาวา The Rice Child"
กำกับโดย สินีนาฏ เกษประไพ
ออกแบบและฝึกสอนหุ่นสาย โดย วศิน มิตรสุพรรณ / แกะดำดำ
วาดทรายโดย นพพันธุ์ บุญใหญ่
ดนตรีโดย พรชนก กาญจนภังคะ

วันที่ 25-26 ต.ค. 53 เวลา 19.30 น.
และ 27 ต.ค. 53 เวลา 14.00 น.

บัตร 100, 200 และ 250 บาท
โทร. 081 259 6906

Crescent Moon Theatre proudly presents

THE RICE CHILD – a marionette and so on performance

Directed by Sineenadh Keitprapai
Marionette design and training by Vasin Mitrsuphan
Sand Drawing by Nophan Boonyai
Music by Pornchanok Kanjanapanka

Oct 25-26, 2010 (Time 7.30 pm.)
and Oct 27, 2010 (Time 4.00 pm.)
Ticket 100, 200, 250 B.

More info & Booking : 081 259 6906
http://www.CrescentMoonTheate.com/

Deadsmaore- before it's too late

2010-10-07T13:06:00.005+07:00

แสดงรอบแรกแล้วเมื่ออวานนี้

Deadsamore เป็นละครรีสเตจอีกครั้ง เขียนบท และ กำกับโดย นพพันธ์ บุญใหญ่ ผู้นักแสดงและผู้กำกับรุ่นใหม่ที่น่าจับตาที่สุดคนหนึ่งในขณะนี้

Deadsamore เรื่องนี้เกี่ยวกับชีวิตและความตาย ที่ไม่สยดสยอง แต่ ตลร้ายก เสียดสี และ ลุ่มลึกกับการให้คุณค่าในการมีชีวิตอยู่

ครั้งนี้เขาไม่ได้ร่วใแสดงเหมือนครั้งก่อน แต่ได้นักแสดงฝีมือดี คือ คานธี อนันตกาญจน์ และ รัชชัย หรือ งิ่ง เบบี้ไมม์ ที่จะเปิดปากเล่นละครพูดครั้งแรกในครั้งนี้ ร่วมด้วยนัแสดงชุดเดิม และบางตัวละครที่เปลี่ยนไป

ติดตามชมกันได้ ค่ำนี้ ยังมีการแสดงอีก 9 รอบ

มาชมก่อนที่จะสายเกินไป

Stage play in Oct "Deadsamore"

2010-10-02T23:48:00.003+07:00

ถ้าคุณคิดว่าชีวิต(หรือละครเวที)มันไม่มีอะไรไปมากกว่านี้ก็ลองมาดูเรื่องนี้

"เด๊ดสะมอเร่" – ละคร Black Comedy

ละคร โดย นพพันธ์แอนด์เฟรนส์

นำแสดงโดยนักแสดงละครเวทีแนวหน้าของความพิลึก

ที่ห้องพระจันทร์เสี้ยว Crescent Moon space สถาบันปรีดี พนมยงค์ ซ.ทองหล่อ

แสดงวันที่ 6,7,8,9,10 และ 13,14,15,16,17 ตุลาคม
เวลา 19.30 น.
บัตร 300 บาท

โทรจองด่วน 086 814 1676

ถ้าคุณคิดว่าชีวิต(หรือละครเวที)มันไม่มีอะไรไปมากกว่านี้ก็ลองมาดูเรื่องนี้

สูจิบัตร "ควันใต้น้ำ"

2010-09-29T10:06:00.001+07:00

รอข้อมูลสูจิบัตร

Next program in Sept, 2010

2010-09-01T11:29:00.004+07:00

โปรแกมหน้าเดือนกันยายนนี้

Right Now Theatre เสนอ ละครเวที

ควันใต้น้ำ

“ถ้าฉันบอกว่ามันจบไปแล้ว คุณจะเชื่อฉันไหม”

ดัดแปลงจากบทประพันธ์ Senza Sangue
ของ Alessandro Barrico

ดัดแปลงบทโดย จตุรชัย ศรีจันทร์วันเพ็ญ
กำกับโดย สายฟ้า ตันธนา

แสดง พฤ. – อา. วันที่ 16-19 และ 23-27 กันยายน 2553
เวลา 19:30 น.
ที่ Crescent Moon space
(สถาบันปรีดี พนมยงค์ ซ.ทองหล่อ)

บัตรราคา 280 บาท (นักเรียน,นักศึกษา 220 บาท)
จองบัตรที่ 081-834 0845 และ 081-116 0066

สูจิบัตร Little Mime Project 2

2010-08-31T00:01:00.007+07:00

จบไปแล้วกับความสุขและความสำเร็จอย่างล้นหลามของผลงานเบบี้ไม์ล่าสุด รวมรอบทั้งหมดแสดงไปแล้ว 19 รอบ กับความสนุกสนานเฮฮาและความน่ารักของแขกรับเชิญพิเศษสุดๆ คือ น้องทันทัน

Little Mime Project 2 - สูจิบัตร

Little Mime Project เป็นงานละครใบ้เล็กๆแต่คุณภาพคับห้อง เริ่มแสดงครั้งแรกปี 2551 โดย GTH (GLUR,TA,HAO) เป็นงานกลางปีแบบรวมกันเฉพาะกิจ แก้คิดถึงแฟนๆซึ่งจะมีสมาชิกเบบี้ไมม์ แสดงเพียง 2 คน และมีแขกรับเชิญเป็น surprise อีกด้วย

Little Mime Project 2 (พบกับ 5 เรื่องสั้น มันส์สะเทิ้นอารมณ์)
RONOTS : เมื่อหุ่นยนต์เพี้ยน เจอกับหุ่นบ๊องเรื่องตต๊องๆจึงเกิดขึ้น
CROCODILE SHOW : โชว์ตื่นตาตื่นใจของคนสู้จระเข้ที่มาพร้อมความหวาดเสียวจนทุกคนต้องร้องซี้ดดด..
DOLLS : เรื่องราวอมสนุกระหว่างคนกับตุ๊กตาเจ้าปัญหา
Mr.Photo : กว่าจะถ่ายรูปซักภาพหนึ่ง ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
The Second : ถ้ากินเนสบุ๊คไม่เคยบันทึกความเป็นที่ 2 เราจึงต้องเปิดเผยเรื่องราวที่คุณไม่อยากเป็น

นักแสดง
รัชชัย รุจิวิพํฒน์ (งิ่ง)
ณัฐพล คุ้มเมธา (ทา)
ณัษฐภัทร์ คุ้มเมธา (ทันทัน)
ทีมงาน
กำกับการแสดง นิกร แซ่ตั้ง
จัดการโครงการและบัญชี พรพรรณ ตั้งวรกุลชัย
ออกแบบและควบคุมแสง พลัฏฐ์ สังขกร
ออกแบเสียง พรชนก กาญจนพังคะ
ควบคุมเสียง ฉันทิกา โชติขจรไทย
ดูแลเครื่องแต่งกาย พรพรรณ ตั้งวรกุลชัย
อุปกรณ์ประกอบฉาก ธีรภาพ พรประดิฐ
กำกับเวที กีรติญา รินากุล, พิชเณศ
ออกแบบสิ่งพิมพ์ พรชนก กาญจนพังคะ
บันทึกภาพนิ่ง ณัฐวุฒิ ธรรมศักดิ์
ลูกค้าสัมพันธ์ พรพรรณ ตั้งวรกุลชัย
ควบคุมการผลิต คณะบุคคลกลุ่มละครเบเบี้ไมม์

ขอขอบคุณ
สถาบันปรีดี พนมยงค์
พระจันทร์เสี้ยวการละคร
B-Floor Theatre
Democrazy Studio
Happening Magazine
GOOD FM.
Madame Figaro Magazine
ครอบครัวรุจิวิพัฒน์, คุ้มเมธา, น้องจิ๋ว, น้องไผ่, และน้องเอ๊ะ
สื่อมวลชนทุกท่านที่สัมภาษณ์และช่วยลงข่าว
ทุกพื้นที่ที่กรุณาให้ติดโปสเตอร์และวางใบปลิว
เพื่อน พี่ น้อง วงการละครเวทีทุกท่านที่ช่วยเหลือแม้ไม่ได้กล่าวถึง
คนดูและแฟนคลับที่น่ารักทุกคน

Crescent moon space : Aug 2010

2010-08-01T01:05:00.004+07:00

Baby Mime proudly presents

Little Mime Project 2

ละครใบ้ใกล้ชิดแบบลมหายใจ อุ่นกลิ่นไออบอวลฉุนเฉียว

12-22 August 2010 / 12-22 สิงหาคม 2553
Showtime 7:30 pm. (sat-sun add 2:00pm.) / รอบเวลา 19.30 น. (เสาร์-อาทิตย์ เพิ่มรอบ 14.00 น.)

@ Cresentmoon space
Pridi Banomyong Institute
Bts: thong lor

Ticket 300 baht.
Reserve: 081-444-7034

รีบมาจองความสนุกกันนะครับ
รอบนึงจุได้แค่ 40 คนเท่านั้นนะครับ
ช้าหมดอดสนุกนะครับ

บทวิจารณ์ "เด๊ดสะมอเร่"

2010-07-29T16:00:00.007+07:00

บทวิจารณ์ “DeadSaMoRe”
เขียนโดย อภิรักษ์ ชัยปัญหา
ข้อมูลจาก Madame FIGARO เดือนกรกฎาคม 2553

“การมีความทรงจำเลอเลิศแต่ ‘หลอกๆ’
กับไร้ความทรงจำ อะไรเจ็บปวดกว่ากัน”

ต้องยอมรับว่า นพพันธ์ บุญใหญ่ เป็นนักการละครสมัยใหม่ที่ขยันมากที่สุด ไฟแรงมากที่สุดในยุคนี้...เพียงผ่านมาครึ่งปี เขามีผลงานมาให้เราชมในปีนี้เป็นเรื่องที่สองแล้ว เรื่องแรกเขาทำงานกับคนรัก แต่เรื่องใหม่นี้เขาทำงานเดี่ยว เขียนบทละคร กำกับการแสดง และแสดงนำ
นับตั้งแต่ละครเรื่องแรกของเขาเมื่อสามปีก่อนจนถึงวันนี้ เขาผลิตผลงานละครเวทมีมาแล้ว 6 เรื่อง ไม่นับรวมผลงานย่อยๆที่เขาไปร่วมแจมกับเพื่อนศิลปินในสาขาอื่นๆ ผลงานของเขาสร้างแรงสะเทือนให้กับวงการละครเวทีร่วมสมัยไม่น้อย ด้วยมีทั้งผู้ชมที่ชื่นชมผลงานของเขาอย่างมากและขณะเดียวกันก็มีคนไม่ชอบผลงานของเขาเลย แต่ถึงกระนั้นงานทุกชิ้นของเขาก็กลายเป็นสิ่งที่ “ต้องดู” เสมอ

เด๊ดสะมอเร่ เป็นละครอีกเรื่องหนึ่งที่นพพันธ์ใช้วิธีการเล่าเรื่องแบบ แอ๊บเสริ์ด (absurd) คือการเล่าเรื่องของชีวิตที่ดูราวกับเป็นเรื่องตลกขบขันไร้สาระไม่เป็นเหตุเป็นผล ซึ่งการเสพละครประเภทนี้ ข้อดีคือดูในระดับความบันเทิงก็ได้ เพราะนพพันธ์จัดมุขตลกร่วมสมัยเอาไว้ในละครของเขาเพียบ หรือจะดูในระดับลึกขึ้นอีกหน่อยก็ได้ เพราะนพพันธ์มีพื้นฐานเป็นนักนักอ่าน นักเสพงานศิลปะ ดังนั้นงานของเขาจึงเต็มไปด้วยสัญลักษณ์ และการจัดวางเอาไว้เพื่อตีความเสมอ...

เด๊ดสะมอเร่ เล่าเรื่องชีวิตหลังความตายที่มาแบบไม่ทันตั้งตัวของชายหนุ่มนักทำงานโฆษณา (นพพันธ์ บุญใหญ่) ที่ต้องประสบอุบัตืเหตุเสียชีวิตพร้อมๆกับกิ๊กของเขา เมื่อเขาฟื้นขึ้นมาก็พบกับชายลึกลับตนหนึ่ง (กีรติ ศิวะเกื้อ) ที่มารอรับเขาอยู่ และจะพาขำปไหนสักแห่ง แต่จู่ๆก็ปรากฏหญิงสาวลึกลับชุดขาวอีกคนหนึ่งที่ต้องการมาพาตัวเขาไปอีกแห่ง และในระหว่างที่ชายหญิงคู่นี้กำลังแย่งตัวเขาอยู่ เขาก็ได้มาพบกับฮิปปี้หนุ่ม (สายฟ้า ตันธนา) ผู้ออกมาวิพากษ์ปรัชญาการเมืองพร้อมๆกับจัดวางเครื่องปฐมพยาบาล ที่พอจัดเสร็จก็เก็บคืน แล้วจากไป และวิญญาณลามะเร่ร่อน (พลัฏ สังขกร) ที่อยู่ดีๆก็ลุกขึ้นจะมากินเขาเสียอย่างนั้น

ประเด็นท้าทายของละครเรื่องนี้ไปอยู่ตรงที่ชายชุดดำและหญิงชุดขาวต้องการให้เขากรอกข้อมูลในแบบฟอร์มเพื่อเลือกความทรงจำที่มีคุณค่าที่สุดในชีวิต เพื่อจะได้ติดตัวเขาไปในชีวิตใหม่...แต่เขาเลือกไม่ได้ เพราะเขายืนยันว่าไม่มี!

แต่กระนั้นเขายังมีความฝัน นั่นคือการได้รับรางวัลออสการ์และกล่าวขอบคุณบุคคลต่างๆ ดังนั้นชายลึกลับและหญิงลึกลับ จึงช่วยกันจำลองความฝันของเขาให้ออกมาเป็นภาพเสหมือนจริง จากนั้นเขาก็พร้อมจะออกเดินทาง ไปอีกโลกหนึ่งพร้อมๆกับความทรงจำ “เทียม” ติดตัวไปด้วย... เจ็บไหมครับ!

ละครเลือกเล่าความตายในแบบทีเลานทีจริง ตั้งแต่การยืมชื่อ “เด๊ดสะมอเร่” มาจากคุณเทิ่ง สติเฟื่อง พิธีกรรายการทีวียุคคุณยายมาใช้ การเล่นกับกติกาในโลกหลังความตายในแบบที่ไม่ได้เป็นกฏเกณฑ์เรื่องจักรวาลที่เรคุ้นเคย ซึ่งเต้มำปด้วยความกำกวม คลุมเครือ แต่ขระเดียวกันความลุ่มหลงบรรยากาศในอดีตของนพพันธ์ ก็ยังฉายออกมาเต็มละคร ผ่านสไลด์ที่เขาฉายเป็นฉาก เพลงประกอบที่เขานำเพลงประกอบภาพยนตร์เก่าๆ รวมทั้งการจตั้งชื่อ

นพพันธ์เลือกใช้เทคนิคการเล่าเรื่องน้องลงกว่าผลงานชิ้นก่อนๆ แต่ในด้านบท ผมกลับรู้สึกว่าเรื่องนี้ไปได้ลึกกว่าผลงานชิ้นก่อนๆพอสมควร การออกแบบแสงที่น้อยแต่มีประสิทธิภาพมากช่วยให้เรื่องดูมีมิติและเหงาหม่น อย่างไรก็ตาม แม้เรื่องจะเน้นความไม่สมจริง แต่ผมก็ยังอยากเห็น “ความจริง” ที่ตัวละครเชื่อ ออกมาพร้อมกับการแสดงที่ดูไร้สาระนั้น เหมือนกับที่สายฟ้าได้ให้การแสดงที่ดีเยี่ยมในเรื่องนี้ไว้จากตัวละครอื่นๆเพิ่มขึ้น ในการรีเสตจครั้งต่อไป

ดูละครเรื่องนี้จบ ผมไม่ได้กลัวความตาย... แต่ผมกลัวการตายอย่างไร้ความทรงจำที่มีค่ามากกว่า....

ขอขอบคุณ
คุณอภิรักษ์ ชัยปัญหา และ Madame Figaro

บทวิจารณ์ "ช่อมาลีรำลึก"

2010-07-12T13:35:00.013+07:00

บทวิจารณ์นี้มาจากบล๊อกของ ช้าง กระทืบโลง อีกแล้ว ตามอ่านเกี่ยวกับเจ๊ช่อแพ่อตุ๊กติ๊กได้เลย ณ บัดนี้ หากใครอยากอ่านวิจารณ์เรื่องอื่นๆของ ช้าง กระทืบโลงไปตามอ่านต่อได้ที่นี่
http://chor-chang-review.blogspot.com/

คำประกาศอิสรภาพของ “แม่บ้าน”

ชื่อ ช่อมาลี แสงสุริยา
อายุ 42 ปี
สถานภาพ สมรส บุตร 2 คน

เธอก็คงไม่ต่างจากผู้หญิงไทยมากมาย หรือจะว่าไป ก็คงคล้ายๆ กับผู้หญิงอีกหลายร้อยล้านคนบนโลกกลมๆ ใบนี้

เธอไม่ใช่คนเด่นคนดัง เป็นคนธรรมดาๆ บ้านๆ อะไรแบบนั้น
หรืออาจเรียกว่าเธอเป็น “เจ๊ข้างบ้าน” (“The Jeh” next door) ตัวจริงก็ย่อมได้

จากเด็กผู้หญิง “ทั่วไป” ที่ไม่ได้หน้าตาสะสวย หรือเรียนเก่งอะไร จนเมื่อเธอมีคำตอบให้แก่ครูภูมิศาสตร์ได้อย่างถูกต้อง แล้วครูกลับไม่เชื่อว่าเธอตอบได้ด้วยตัวเอง ช่อมาลีจึงผันตัวเองไปเป็น “เด็กหลังห้อง” ใส่ชุดนักเรียนคับติ้ว ปากเคี้ยวหมากฝรั่งหยับๆ และก่อวีรกรรมสารพัด เช่นการกระโดดลงจากหลังคา แล้วเธอก็เติบโตขึ้นมา ดำเนินชีวิตต่อไปตามอย่างที่คนปกติ “เขาเป็นกัน” คือมีคนรัก แต่งงาน สร้างบ้าน มีลูก เลี้ยงลูก ดูแลผัว ฯลฯ

เมื่อเธอรู้ตัวอีกที หนุ่มสาวคู่นั้นที่เคยรักกันสวีทหวาน ร่วมกันสร้าง “วิมานสีชมพู” ก็พลันหายตัวไประหว่างทาง ทิ้งไว้แต่คนคนแปลกหน้าสองคน ซึ่งต้องบังเอิญมาใช้ชีวิตในพื้นที่เดียวกันเป็นบางเวลา มีให้กันก็แต่ความเงียบ หรือไม่ก็วาจาเชือดเฉือน จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ช่อมาลีใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตแม่บ้านไปกับการพูดคุยกับฝาบ้าน

จนมาวันหนึ่ง ตุ๊กติ๊ก เพื่อนสาวโสดรุ่นน้องที่สนิทสนมกันมานาน ก็ทะลวงทลายชีวิตเปล่าดายของช่อมาลีลง ด้วยการชักชวนเธอให้ “หนี” ไปกรีซด้วยกัน 2 อาทิตย์ โดยตุ๊กติ๊กจะออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมด เพื่อที่จะได้ไป “ในที่แปลกๆ ที่พูดภาษาของแ _่งไม่ได้...” (ตามคำของตุ๊กติ๊ก)

โลกที่ช่อมาลี แม่บ้านวัยกลางคน คุ้นเคย จำเจ และเบื่อหน่าย จึงถึงแก่กาลอวสานลง...

ช่อมาลีรำลึก สร้างตัวละคร ช่อมาลี แสงสุริยา (เยาวลักษณ์ เมฆกุลวิโรจน์) ขึ้นมา อย่างที่ทำให้ผู้ชมเชื่อสนิทใจ ว่าเธอเป็น “เจ๊” คนนั้นจริงๆ ทั้งด้วยคาแร็คเตอร์ การแต่งเนื้อแต่งตัว (รวมถึงการพูดไม่ชัดในบางคำ) และการแสดงที่ดูเหมือนไม่ได้แสดง เยาวลักษณ์ทำให้เรารู้สึกคุ้นเคย และคลับคล้ายคลับคลา ว่าเราเองก็รู้จักคนแบบนี้ตัวเป็นๆ อยู่ด้วย

ตรงกันข้ามกับปานรัตน กริชชาญชัย ที่รับบท “ตุ๊กติ๊ก” เธอมีวิธีการแสดงอีกแบบหนึ่ง ที่ดูลอยๆ เหนือจริง และมักพรั่งพรูคำพูดเชือดเฉือนออกมาหน้าตาเฉย นอกจากนั้นแล้ว ปานรัตนยังทำหน้าที่หลายอย่าง ทั้งกำกับการแสดง เขียนบท และรับบทเป็นตัวละครอื่นๆ ในเรื่องด้วย ตั้งแต่คุณครูวิชาภูมิศาสตร์ ภาวิณี เพื่อนแสนสวยแสนเก่งจากวัยเยาว์ ที่ผันตัวไปเป็นกะหรี่ข้ามชาติ เจ๊เกียว เพื่อนบ้านแบรนด์เนมจอมจุ้น และเก๋ ลูกสาววัยรุ่นของช่อมาลี

ในบทละครของ ช่อมาลีรำลึก กล่าวซ้ำๆ เรื่องการเดินทางที่ล้มเหลว ไม่ว่าจะเป็นบทพูดยาวเหยียด ว่าด้วยซิกมันด์ ฟรอยด์ และความสุขสมในชีวิตทางเพศของผู้หญิง ที่ไม่เคยได้รับจากผู้ชาย เปรียบเทียบกับการนั่งรถเมล์สาย 8 (สะพานพุทธ – แฮปปี้แลนด์) จะไปดอยช้างม่อย ซึ่งไม่มีวันไปถึง คำบอกเล่าของช่อมาลี ถึงละครวันคริสต์มาสที่โรงเรียนของลูก เมื่อไก๋ ลูกชายของเธอ ตัดสินใจเปลี่ยนบทพูดของยอแซฟ จนทำให้ครอบครัวศักดิ์สิทธิ์ไปไม่ถึงนครเบธเลเฮม จนมาสรุปลงที่การเดินทางไปกรีซ ที่ทำท่าว่าจะล่มไปเสียก่อน เพราะช่อมาลีไม่กล้าพอที่จะลุกขึ้นหนีไปจากชีวิตเดิมๆ ของเธอ แต่แล้ว การตัดสินใจไปกรีซ ก็ทำให้เธอได้ค้นพบตัวตนอีกครั้งหนึ่ง หลุดไปจากบทบาทแม่หรือเมีย ตลอดจนปมต่างๆ ในชีวิตที่ถูกกดทับเอาไว้ กลายเป็นปัจเจกชนที่เป็นไท เป็นอิสระ อีกครั้งหนึ่ง

น่าสนใจว่า ตลอดทั้งเรื่อง ช่อมาลีจะเป็นฝ่ายพูดคนเดียวเสียเป็นส่วนใหญ่ ที่บ้าน เธอก็พูดคุยกับข้างฝา แม้เมื่อเธออยู่ร่วมฉากกับตุ๊กติ๊ก ก็ดูเหมือนว่าต่างคนต่างพูด และไม่ใช่บทสนทนา (dialogue) ทว่าเป็นบทพูดคนเดียว (monologue) ของเธอเสียมากกว่า จนทำให้เราอาจตั้งข้อสงสัยได้ว่า จริงๆ แล้ว “ตุ๊กติ๊ก” (ตุกติก ?) มีตัวตนอยู่จริงหรือเปล่า หรือเป็นเพียงภาพในใจของเจ๊ช่อ เป็นสิ่งที่เธอเองอยากเป็นอยากมีเสมอมา แต่ไม่เคยกล้าพอที่จะเลือก

อย่างที่จะเห็นว่า ขณะที่ช่อมาลีถูกเรียกขานด้วยชื่อจริง พร้อมนามสกุล ตลอดเวลา แต่ตุ๊กติ๊กกลับมีชื่อเรียกอยู่เพียงแค่นั้นตลอดทั้งเรื่อง ยิ่งกว่านั้น เมื่อเจ๊แกตัดสินใจขึ้นเครื่องบินไปกรีซ ตุ๊กติ๊กที่ไปด้วยกันก็ขอแยกตัวไปกับหนุ่มที่รู้จักกันบนเครื่องบิน ก่อนจะกลับมาเจอกันอีกครั้งหนึ่งเมื่อช่อมาลีกำลังลังเลใจว่าเธอจะทำอย่างไรกับชีวิตดี สุดท้าย เมื่อถึงวันกลับ ที่สนามบิน ตุ๊กติ๊กเองกลับเป็นฝ่ายแยกจากเธอไป เมื่อเจ๊ช่อไม่ยอมกลับเมืองไทย แต่ตัดสินใจจะใช้ชีวิตใหม่ของเธอที่นั่น นั่นก็คือ ตุ๊กติ๊กก็คือตัวตนอีกภาคหนึ่งของช่อมาลี ดังนั้น เมื่อเธอได้ประกาศอิสรภาพให้ตัวเองเรียบร้อยแล้ว ตุ๊กติ๊กจึงไม่จำเป็นสำหรับชีวิตของเธออีกต่อไป

ถ้าทั้งหมดนี้ จะทำให้ฟังดูเหมือนว่า ช่อมาลีรำลึก เป็นละครเฟมินิสม์จ๋า พาเครียดหดหู่ ก็ต้องปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่จริงเล้ยยย... ละครเรื่องนี้ “ตลกมาก” (ขอบอก) และ “แร็งงง” อย่างฮา แฟนละครประเภทที่ชอบบทเสียดสี ขบกัด เย้ยหยันอย่างร้ายลึก น่าจะรักละครเรื่องนี้ได้โดยง่าย

ช่อมาลีรำลึก
New Theatre Society
ได้รับแรงบันดาลใจจากบทละคร Shirley Valentine ของ Willy Russell (บทดั้งเดิมได้รับรางวัล Best Comedy ของ Laurence OIivier Awards 1998) และกลอนชื่อ Waiting ของ Faith Wilding
นักแสดง เยาวลักษณ์ เมฆกุลวิโรจน์ / ปานรัตน กริชชาญชัย
กำกับการแสดง/เขียนบท ปานรัตน กริชชาญชัย

Cresentmoon Space สถาบันปรีดี พนมยงค์
26 – 30 สิงหาคม, 2 – 6 กันยายน 2552
เผยแพร่ครั้งแรกใน นิตยสาร Vote ปีที่ 5 ฉบับที่ 110 ปักษ์หลัง มกราคม 2553
เขียนโดย ช้าง กระทืบโรง

ขอขอบคุณข้อมูลจาก :
http://chor-chang-review.blogspot.com/

บทวิจารณ์ "วอเตอร์ไทม์"

2010-07-11T15:13:00.008+07:00

บทวิจารณ์จากบล๊อก ช้าง กระทืบโลง

http://chor-chang-review.blogspot.com/

Water / Time
เวลาของน้ำ เวลาของเรา

ถ้าถามผมว่าเสน่ห์ของละคร Water / Time อยู่ที่ไหน ?

นักแสดง ? แน่นอน มือระดับคุณฮีน ศศิธร พานิชนก ที่ทั้งเรียนมาด้านนี้ ทั้งผ่านงานภาพยนตร์ ละครทีวี และละครเวทีมามากมาย คงไม่ต้องสงสัยในฝีไม้ลายมือของเธอ

ผู้กำกับ ? ก็อีกนั่นแหละ ระดับ “ครูหนิง” พันพัสสา ธูปเทียน ก็รับประกันได้อยู่แล้ว ว่าในฐานะ “ผู้ชมคนแรก” เธอย่อมต้องกลั่นกรอง เลือกสรร (หรือเค้นหา) สิ่งที่ “ใช่” ที่สุดในสายตามาเสนอแก่ผู้ชม

บทละคร ? ได้อ่านจากใบปลิวสูจิบัตร ว่าบทละครเรื่องนี้ โชโกะ ทานิกาวา (ซึ่งร่วมแสดงเอง) เขียนเป็นภาษาญี่ปุ่นขึ้นก่อน แล้วจึงมาแปลกลับเป็นภาษาไทย/ภาษาอังกฤษทีหลัง แต่นั่นก็ไม่เกี่ยวอะไรกับความกระชับ ตรงไปตรงมา แต่ก็แยบคายอย่างมีชั้นเชิงของตัวบท

ฉาก ? ก็เก๋และแปลกๆ ดี ที่กลับเอาประตูทางเข้าโรงมาให้ทั้งคนดูและนักแสดงใช้ด้วยกัน คือคนดูก็ใช้ผ่านเข้ามานั่งที่ ส่วนนักแสดงก็ใช้เดินเข้าฉาก เข้ามาในห้องพักอพาร์ตเมนต์ที่ “รก” อย่างได้ใจ และสมจริง

แต่ทั้งหมดทั้งมวล ผมคิดว่า เสน่ห์เฉพาะตัวของ Water / Time ไม่ได้ตกไปอยู่ที่ตรงใดตรงหนึ่งที่พรรณนามาแล้วข้างต้น หากแต่อยู่ที่ “ส่วนรวม” หรือ “ผลลัพธ์” ของสิ่งต่างๆ ที่กล่าวมาแล้ว ซึ่งเมื่อหวนระลึกขึ้นมา กลับเด่นชัดในใจเสียยิ่งกว่าส่วนประกอบต่างๆ นั้นเสียอีก

เสน่ห์นั้นก็คือความงามอย่างเรียบง่าย จริงใจ ชนิดที่ถ้าให้นึกเองก็อาจมีอคติคิดไปว่า เป็นสไตล์ “ญี่ปู๊น ญี่ปุ่น” คือคิดมามาก แต่ใช้สอยเพียงอย่างประหยัดเท่าที่จำเป็น เรียกว่า “ทำน้อยได้มาก”

ความงามในความง่ายนั้นก็คือละครที่พูดถึงเรื่องราวที่คนธรรมดาอย่างเราๆ ท่านๆ จะพบเจอได้ในชีวิตประจำวันตามปกติ แต่ขณะเดียวกัน ก็ทิ้งประเด็นใหญ่หลวงน่าขบคิดใคร่ครวญไว้ให้ติดหัวคนดูกลับไปบ้านด้วย

ถ้าเล่าอย่างย่อๆ เรื่องของ Water / Time ว่าด้วย คู่ผัวตัวเมียหนุ่มญี่ปุ่นกับสาวไทย เคนจิ (โชโกะ ทานิกาวา) สามีหัวดื้อ มุ่งมั่นจะเป็นคนเขียนบท ส่วน น้ำ (ศศิธร พานิชนก) ภรรยาคนไทย ก็มีความใฝ่ฝันอยากเป็นนักแสดงละคร แต่หนทางไปสู่สิ่งที่พวกเขาวาดหวังไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะในนิวยอร์ก มหานครที่เปรียบประดุจศูนย์กลางจักรวาลของแวดวงละคร น้ำต้องไปทำงานเป็นสาวเสิร์ฟ หารายได้มาหล่อเลี้ยงความฝันของทั้งเขาและเธอ ในสภาพกดดัน แปลกแยกเช่นนี้ ความสัมพันธ์ที่ต้องสื่อสารข้ามพรมแดนภาษาและวัฒนธรรม (ไทย/อเมริกัน/ญี่ปุ่น) อาจดูเป็นเรื่องน่าขันสำหรับผู้ชม แต่สำหรับทั้งสองคน การที่ “คนรัก” พร้อมจะกลับกลายเป็น “คนเคยรัก” นั้น ย่อมไม่ตลกเลย

ในพล็อตเรื่องที่ดูเหมือน “ไม่มีอะไร” เช่นนี้เอง ที่องค์ประกอบทุกภาคส่วน ทั้งนักแสดง บท ผู้กำกับ ฉาก (ตลอดจนส่วนงานอื่นๆ ที่ยังไม่ได้ออกนาม) กลับร่วมกันสร้างให้มี “อะไร” ขึ้นมา ตัวละครที่อยู่ต่อหน้าดูเป็น “คน” ที่มีชีวิต “จริง” จนเราสัมผัสได้ว่าพวกเขากำลังคิดอะไรหรือรู้สึกอย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น ความจริงง่ายๆ นั้นเอง ก็ทำให้ผู้ชมสามารถเชื่อมโยงประสบการณ์ส่วนตัวเข้ากับสิ่งที่ตัวละครกำลังเผชิญอยู่ได้อย่างจังๆ ดังเช่นประโยคที่ถูกหยิบยกขึ้นมาใช้โฆษณาตั้งแต่เมื่อละครออกแสดงใหม่ๆ ก็คือ “เวลาทะเลาะกับแฟน เราพูดภาษาอะไรกัน” ประโยคง่ายๆ แค่นี้ก็อาจชักนำให้หวนรำลึกถึงประสบการณ์ส่วนตัว เมื่อต่างฝ่ายต่างรู้สึกว่า อีกคนหนึ่งกำลังพูดภาษาอะไรอยู่ (ฟะ!) ทำไม่ไม่เข้าใจเหรอ ? ทำไมไม่พูดภาษาเดียวกัน (กับกรู) ล่ะ ? เหมือนกันกับที่น้ำและเคนจิ ต่างเหน็บแนม ประชดประชัน และ “ทำร้าย” กันและกันด้วยภาษาที่อีกฝ่ายหนึ่งไม่มีวันเข้าใจ

ด้วยความที่บทละครเรื่องนี้ใช้ทั้งสามภาษา คือไทย/อังกฤษ/ญี่ปุ่น ไปพร้อมๆ กัน จึงต้องฉายคำบรรยาย (subtitles) อีกสองภาษาไว้ที่ตอนบนของผนังตลอดเวลา แรกๆ ผมก็พยายามอ่านตาม แต่แล้วกลับพบว่า ทำให้เสียสมาธิกับละครไปมาก ก็เลยตัดสินใจเลิกอ่าน ในกรณีของผม - ผู้ชมชาวไทย ซึ่งพอรู้ภาษาฝรั่งนิดๆ หน่อยๆ แต่ไม่รู้ภาษาญี่ปุ่น – นั่นก็คือการกระโดดลงไปอยู่ในละคร ก้าวเข้าไปสู่ประสบการณ์เดียวกันกับสาวน้ำแบบตรงๆ และปรากฏว่าวิธีนี้ได้ผลน่าสนใจดีทีเดียว ยิ่งไปกว่านั้น การเลิกอ่านคำบรรยายยังทำให้เรารับรู้พลังหรือ “สาร” ที่นักแสดงส่งออกมา ซึ่งอยู่พ้นไปจากอำนาจของถ้อยคำเสียด้วยซ้ำ

ชื่อเรื่อง Water / Time นั้น ในทางหนึ่ง ก็อาจจะหมายถึงบทละครที่เคนจิเขียน และน้ำเข้าใจว่าคงหมายถึง “เวลา(ของ)น้ำ” แต่พร้อมกันนั้น ละครก็ตั้งใจชักพาผู้ชมให้คิดไปถึงสำนวนที่มีทั้งในภาษาไทยและภาษาอังกฤษ ที่ว่าเวลาและวารีย่อมไม่เคยหยุดนิ่ง ไม่เคยรั้งรอใคร สิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว ย้อนกลับไม่ได้ (เพราะชีวิตไม่มีปุ่ม undo เหมือนในโปรแกรมคอมพิวเตอร์) ดังนั้น (ถ้าจะให้ฟังดูเป็นทางพระๆ หน่อย ก็คงต้องบอกว่า) จึงพึงใช้ชีวิตอยู่ด้วยความไม่ประมาท ใช้วันเวลา ณ ขณะนี้ให้เต็มเปี่ยม ทำวันนี้ให้ดีที่สุด เพื่อจะได้ไม่ต้องเสียใจในภายหลัง ว่าเราน่าจะทำได้ดีกว่านั้น ถ้าเพียงแต่เรารู้เท่าทันว่า เวลากำลังใกล้จะหมดลงแล้ว...

ดูเหมือนว่า Water / Time จะบอกผมอย่างนั้น

Water / Time
Cresent Moon Space (สถาบันปรีดี พนมยงค์)
LIFE Theatre
กำกับการแสดง: พันพัสสา ธูปเทียน
นักแสดง: โชโกะ ทานิกาวา, ศศิธร พานิชนก, อภิรักษ์ ชัยปัญหา
17 กุมภาพันธ์ - 1 มีนาคม และ 11 – 13 และ 18 – 20 กันยายน 2552

พิมพ์ครั้งแรกใน Vote ฉบับที่ 114 ปักษ์หลัง มีนาคม 2553
เขียนโดย ช้าง กระทืบโรง

ขอขอบคุณข้อมูลจากบล๊อก : ช.ช้างกระทืบโลง

บทวิจารณ์ "ไฟล้างบาป"

2010-07-11T14:19:00.010+07:00

เราค้นไปเจอบทวิจารณ์ละครเวทีเรื่อง "ไฟล้างบาป" จากบล๊อกช.ช้างกระทืบโลง เลยนำมาแบ่งกันอ่านที่ หากใครสนใจอ่านบทวิจารณ์ละครเวทีเรื่องอื่นๆได้ที่นี่

http://chor-chang-review.blogspot.com/

ไฟล้างบาป
อาชญากรรมและการลงทัณฑ์ ?

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มิตรรุ่นพี่ท่านหนึ่งเคยเปรยขึ้นในวงสนทนาว่า “นรก” ในจินตภาพของคนไทยนั้น ดูๆ ไปก็ไม่ผิดกับครัว คือมีทั้งไฟ กระทะ และของมีคมนานาชนิด บรรดาสัตว์นรกทั้งหลายก็จะต้องมาชำระล้างบาปของตน ด้วยกรรมวิธีเฉกเช่นเดียวกับที่ “ของสด” ถูกหั่น สับ ปิ้ง ย่าง ต้ม แกง จนกลายเป็น “กับข้าว” ที่เป็น “ของสุก”

ไฟล้างบาป ของพระจันทร์เสี้ยวการละคร ที่เพิ่งกลับมาขึ้นเวทีอีกครั้ง ก็ชวนให้ผมนึกถึงถ้อยคำของอาวุโสท่านนั้นขึ้นมาอีกครั้ง เพราะบางทีบางที่ “นรก” ก็อาจอยู่ถัดจากครัวไปอีกหน่อยหนึ่ง...

แน่นอนว่า สำหรับละครเรื่องนี้ (หรือเรื่องไหนๆ ก็เถอะ!) นักแสดงย่อมเป็นส่วนสำคัญ แต่ละคนของไฟล้างบาป ล้วนจัดอยู่ในระดับ “ยอดฝีมือ” ของวงการละครเวทีร่วมสมัยของเมืองไทย เช่น สินีนาฏ เกษประไพ เจ้าของรางวัลศิลปาธร ปี พ.ศ. 2551 ในฐานะศิลปินร่วมสมัยด้านการละคร หรือ ฟารีดา จิราพันธุ์ ซึ่งถ้าให้เดา ก็มีท่าทีว่าคงจะได้รับเกียรติยศอย่างเดียวกันกับสินีนาฏในอีกไม่นานเกินรอ

แต่ที่สำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเลย ก็คือบทละคร ซึ่งริเริ่มโดยนักแสดงทั้งสี่ของเรื่องนี้เอง ในการจัดเวิร์คช็อปของเพต้า (PETA - Philippines Educational Theatre Association) ที่กรุงฮานอย ประเทศเวียดนาม ในปี พ.ศ. 2549 และพัฒนาต่อมา จนได้ออกตระเวนทัวร์แสดงตามสถาบันการศึกษาต่างๆ นับสิบแห่งในประเทศ และล่าสุด ก่อนหน้าการแสดงครั้งล่าสุดนี้ พวกเธอๆ ก็เพิ่งกลับมาจากการนำละครไปแสดงในเทศกาล Mekong Arts and Media Festival 2009 ที่โรงละครจตุมุข กรุงพนมเปญ เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2552 ที่ผ่านมานี่เอง

ไฟล้างบาป เริ่มต้นขึ้น ณ สถานที่แปลกประหลาดแห่งหนึ่ง จะด้วยเหตุผลกลใดไม่แน่ชัด ผู้หญิงแปลกหน้าสามคนมาพบกัน มีทั้ง “ป้าทอม” หนุ่มใหญ่ในร่างหญิง (สินีนาฏ เกษประไพ) ลูกจ้างทำงานบ้าน (ศรวณี ยอดนุ่น) และดาราสาวคนดัง (ฟารีดา จิราพันธุ์) ในไม่ช้า พวกเธอก็ตระหนักว่า ตัวเองตายไปแล้ว และสรุปกันว่า สถานที่แห่งนั้นคงต้องเป็น “นรก”

แต่นรกขุมนั้น ไม่มีเปลวไฟ และไม่มียมบาลใส่หมวกเขาควาย ทว่า จู่ๆ ก็มีกองเสื้อผ้าสกปรก กะละมัง 3 ใบ และผงซักฟอกกล่องใหญ่ขนาดเท่ากระเป๋าเดินทาง หล่นลงมา พวกเธอทั้งสามก็สำเหนียกว่า ในเมื่อที่นั่นเป็นนรก พวกเธอก็ย่อมมีหน้าที่ต้องชดใช้ความผิดบาปที่เคยกระทำมาเมื่อครั้งยังมีชีวิต จึงก้มหน้าก้มตาซักผ้า ชำระล้างบาปไป

ชีวิตซ้ำซากเวียนวนในนรกขุมซักผ้านี้ ดำเนินไปควบคู่กับการที่ผู้หญิงแต่ละคน เริ่มผลัดกันเล่าเท้าความถึงชีวิตเมื่อยังอยู่บนโลกมนุษย์ของตน ไม่ว่าจะเป็น “ป้าทอม” กับความรักแบบ “หญิงรักหญิง” ที่ถูกสังคมประณามว่าผิดเพศ ดาราสาวกับพฤติกรรม “ฉาวโฉ่” ในชีวิตส่วนตัว รวมทั้งเด็กสาวบ้านนอก ผู้ถูกกลุ่มชายโฉดรุมข่มเหง สร้างตราบาปให้แก่ชีวิตเธอ

แต่ครั้นแล้ว ทุกคนก็เริ่มตั้งคำถามว่า สิ่งที่เธอ “เป็น” นั้น มันเป็นความผิดบาปอย่างมหันต์ถึงขนาดที่ต้องตกนรกหมกกะละมังอยู่ชั่วกัปชั่วกัลป์เช่นนั้นเชียวหรือ พวกเธอจึงกู่ก้องตะโกนเรียกหา “ท่าน” เพื่อทวงถาม
ในที่สุด “ท่าน” (สุมณฑา สวนผลรัตน์) ก็ปรากฏตัวออกมา เป็นสาวใหญ่ในชุดขาว ด้วยมาดสตรีหมายเลขหนึ่ง ท่ามกลางความงุนงงของทุกคนว่า เหตุใด “ท่าน” (พระเจ้า? ยมบาล? ใคร?) จึงเป็นผู้หญิง ต่างกับภาพที่มักนึกกันโดยทั่วไปว่าผู้มีอำนาจสูงสุดในจักรวาลจะต้องเป็นเพศชาย

ยิ่งไปกว่านั้น “ท่าน” ซึ่งสั่งให้ทุกคนเรียกเธอว่า “โกลดี้” ก็ย้อนถามทั้งสามสาวว่า มีใครบอกให้เธอไปซักผ้าหรือไม่ ? หรือพวกเธอทำไปเองเพียงเพราะความเคยชิน ? ทั้งยังสำทับด้วยว่า กะละมังนั้น ถ้าไม่หงายใส่น้ำซักผ้า ก็สามารถคว่ำลงใช้วางเท้าได้!

เช่นเดียวกับ “โทษบาป” ที่ทั้งสามคนแบกรับไว้นั้น ล้วนไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร ไม่ใช่ความผิด ไม่ใช่สิ่งที่ต้องชดใช้ด้วยการลงโทษทัณฑ์ ว่าแล้ว โกลดี้ก็ลุกขึ้นเต้น จับมือกับสามสาว พากันเต้นออกไปจาก “นรกแม่บ้าน” นั้น...

ไฟล้างบาป ใช้เวลาแสดงเพียงไม่ถึงชั่วโมง แต่ก็นำเสนอ “สาร” ได้อย่างชัดเจนและตรงประเด็น

ประเด็นที่ว่าด้วย “คำพิพากษา” ที่สังคมมีแก่ผู้หญิง ว่า ผู้หญิง “ที่ดี” หรือ “ปกติ” นั้น ต้องมีคุณสมบัติเช่นไร ควรต้องทำอะไร มีเพศสัมพันธ์แบบไหน กับใครได้บ้าง ฯลฯ ซึ่งล้วนแล้วแต่สร้างภาวะจำยอม และเป็นภาระที่ต้องแบกติดตัวไปตลอดชีวิต (หรือเลยไปกว่านั้นด้วย...)

แม้ประเด็นเหล่านี้ อาจดูเหมือน “เกือบ” จะเชย เพราะก็มีการหยิบยกมานำเสนอบนเวทีละครของกลุ่มละครเล็กๆ ต่างๆ อยู่บ่อยครั้ง แต่ที่มันยังไม่เชย ก็เพราะนอกโรงละคร พ้นไปจากเวทีเล็กๆ นั้น ในโลกจริงข้างนอก การฉกฉวยโอกาสจากร่างกาย และ “ความเป็นหญิง” ก็ยังคงดำเนินอยู่ต่อไป เหมือนที่เคยเป็นมา ซ้ำร้าย ยิ่งทวีความรุนแรงและความแยบยลขึ้นเป็นลำดับ

และผมก็เชื่อ – ด้วยความเศร้าใจยิ่ง – ว่า ไฟล้างบาป จะยังสามารถนำกลับมาขึ้นเวที (Restage) ซ้ำแล้วซ้ำอีกได้นานปี โดยยังไม่ล้าสมัยง่ายๆ

ไฟล้างบาป (Restage)
พระจันทร์เสี้ยวการละคร
นักแสดง สินีนาฏ เกษประไพ, ศรวณี ยอดนุ่น, ฟารีดา จิราพันธุ์, สุมณฑา สวนผลรัตน์
Crescent Moon Space สถาบันปรีดี พนมยงค์
3-7 ธันวาคม 2552

ตีพิมพ์ครั้งแรกใน Vote ฉบับที่ 117 ปักษ์หลัง พฤษภาคม 2553
เขียนโดย ช้าง กระทืบโรง

ขอขอบคุณ:

ช.ช้างกระทืบโลง

ภาพถ่ายโดย:

จีรณัท เจียรกุล

Crescent moon space in July : 2010

2010-07-11T14:06:00.002+07:00

เดือนกรกฎาคม เดือนนี้ที่ละครโรงเล็ก Crescent Moon space ไม่มีละครมาลงโรง ก็ได้ให้สเปซพักผ่อนกันบ้าง จะมีงานซ้อมละคร ประชุม และงานคาสติ้งที่เข้ามาใช้ เราเพิ่งเจอบทวิจารณ์ละครเวทีหลยเรื่องที่นักวิจารณ์เขียนถึงละครที่ลงในสเปซของเรา ก็จะนำมาปันกันอ่านในเร็วๆนี้

เดือนหน้าเตรียมพบกับสองหนุ่มนักละครใบ้ งิ่ง ธา เบบี้ไมม์ และแขกรีบเชิญพิเศษใน Little Mime Project 2 ตั้งแต่ 12 - 22 สิงหาคมนี้

บทวิจารณ์ “สุดทางที่บางแคร์”

2010-06-25T20:00:00.006+07:00

บทวิจารณ์ "สุดทางที่บางแคร์"
จากเว็บวิจารณ์แบบไร้ปราณี

ดูที่นี่:
http://www.barkandbite.net/

ผมเคยนั่งคิดว่าถ้าผมแก่ตัวไปจะเป็นอย่างไร จะเหมือนกับที่ผมเห็นคุณปู่คุณย่าที่กลายเป็นภาพของคนแก่ขี้บ่น อารมณ์ร้อน แบบเดียวกับในความทรงจำของผมหรือเปล่า และถ้าเป็นอย่างนั้น วันเวลาดังกล่าวผมจะคิดอะไรกันแน่

แม้อาจจะทำให้ผมแก่ลงไปจริง ๆ แต่การดูละคร “สุดทางที่บางแคร์” ฝีมือการกำกับของปานรัตน กริชชาญชัย ก็พอจะทำให้ผมได้เห็นมุมมองและเข้าใจคนสูงอายุมากขึ้น ได้มีประสบการณ์ช่วงหนึ่งที่จะเข้าใจภาวะของ “การแก่ตัวลง” และไม่วายที่จะคิดพร้อมรอยยิ้มว่าผมรู้สึกพร้อมจะรับความแก่ขึ้นมาบ้างนิดนึงแล้วล่ะเรื่องราวของ “สุดทางที่บางแคร์” เป็นเรื่องราวในวันที่เหมือนจะทั่ว ๆ ไปของเหล่าหญิงชราสามคนที่บ้านพักคนชรา ซึ่งก็ไม่พ้นการพูดคุย หากิจกรรมทำเรื่อย ๆ ทะเลาะ ง้องอนกับบรรดาเพื่อนร่วมหลังคาเดียวกัน ซึ่งภายในเรื่องราวเหล่านั้นล้วนเต็มไปด้วย “ชีวิต” ที่กำลังโลดแล่นแม้ว่าภายนอกจะอ่อนโรยลงไปด้วยวัยแล้วก็ตาม

ผมเองก็ไม่เคยอ่านบทละครดั้งเดิมอย่าง Heroes ของ Tom Stoppard ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจก่อนจะมาเป็นบทละครเรื่องนี้ แต่ในมุมมองของผมที่รู้สึกไปกับบทละครเวอร์ชั่นภาษาไทยนั้น ผมเห็นความละเมียดละไมของ “มนุษย์” ผ่านบทสนทนาที่มีส่วนผสมของทั้ง เหตุผลที่ปะติปะต่อกัน และการไร้เหตุผลปนไม่เป็นเรื่องเป็นราว ซึ่งนั่นก็น่าจะเป็นเสน่ห์สำคัญของบทละครที่กลายเป็นเหมือนความท้าทายของนักแสดงและผู้กำกับที่จะถ่ายทอดแก่นของเรื่องออกมา

เราคงจะงง ๆ อยู่บ้างกับบทสนทนาที่ดูไม่ค่อยต่อเนื่องและเรียงร้อยเรื่องราวแบบที่เรา ๆ พูดกัน (จนเผลอ ๆ บางคนอาจจะคิดว่านี่เป็นละคร Absurd ไปแล้ว) แต่ในความจริง หากจับหลักเรื่องราวและตัวตนของตัวละครแต่ละตัว ตั้งแต่ พวงเพ็ญ หญิงแก่ไฮเปอร์ผู้เต็มไปด้วยเรื่องราวตื่นเต้น สุวรรณีหญิงชราผู้ชอบนั่งมองและวิจารณ์เรื่องราวต่าง ๆ และยาใจ ผู้ที่เต็มไปด้วยความกังวลและหวาดกลัว เราจะเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกหวาดกลัวของแต่ละคนหลังจากใช้ชีวิตมาเนิ่นนานและการพยายามหลีกหนีความจริงของชีวิตรวมทั้งสังขารที่นับวันก็จะยิ่งเสื่อมไป คำพูดและบทสนทนาที่อาจจะรู้สึกว่าเยอะแท้จริงแล้วคือกระจกเงาที่สะท้อนความเป็นมนุษย์ออกมานั่นเอง

ความรู้สึกหนึ่งที่น่าคิดไม่น้อยจากการนั่งดูชีวิตของทั้งสามคน คือการหาคำตอบว่าในภาวะของคนแก่นั้นจะรู้สึกอย่างไร ในช่วงเวลาที่ชีวิตเต็มไปด้วยความทรงจำทั้งสุขและทุกข์และร่างกายที่ไม่ได้เป็นไปแบบอดีตอันรุ่งโรจน์ ในขณะเดียวกันก็ยังคงมีความหวังที่จะจุดไฟชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง เช่นการรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเวลาเห็นชายหนุ่ม การผจญภัยไปที่ไกล ๆ ฯลฯ เพื่อจะได้กลบความจริงของสังขาร รวมไปถึงกระบวนการที่จะ”จัดการ” กับความทุกข์ที่ได้จากความจริงของตัวเอง

หนึ่งในสิ่งที่เราเห็นอยู่บ่อย ๆ (หรือไม่ก็รู้สึก) คือการพยายาม “หลีกหนี” “ปกปิด” “เลี่ยงการเผชิญหน้า” กับสิ่งที่ความชรานำมาให้กับตัวละคร เช่นความโดดเดี่ยว อ้างว้าง หรือแม้แต่การเผชิญหน้ากับความตายที่อยู่รอบตัว ทั้งจากเพื่อนร่วมวัยและกับตัวเอง ซึ่งนี่น่าจะเป็นสิ่งที่ตรึงเข้าไปในหัวใจของผู้ชมมากที่สุดอย่างหนึ่งจากการแสดงละครเรื่องนี้

และก็คงเป็นความลงตัวที่สมบูรณ์จากบทที่ละเอียดละอ่อนที่ถูกส่งมอบต่อให้กับนักแสดงที่มากฝีมือ ซึ่งรับส่งบทและการแสดงกันได้อย่างคมกริบและกลายเป็นจุดสำคัญมากที่ทำให้เรื่องเดินได้อย่างไม่สะดุด แม้ในบรรยากาศที่ดูอ้างว้างและ “สูงอายุ” จากตัวละคร แต่ละครกลับกระฉับกระเฉงและกระชับโดยไม่ได้เอื่อยเฉื่อยยานคางจะอยากจะหลับตาลงแต่อย่างใดเลย ซึ่งผู้เขียนเองก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่าถ้านักแสดงเป็นมือสมัครเล่นที่ยังขาดประสบการณ์แล้วล่ะก็ละครจะเละไม่เป็นท่าแค่ไหน ในขณะเดียวกัน ถ้าบทสนาที่ค่อนข้างเยอะไม่ได้รับการนำเสนอไปกับการแสดงที่คมคายแล้วล่ะก็ คนดูก็คงจะเบื่อหน่ายกับคำพูดวก ๆ วน ๆ เป็นแน่แท้

ความรู้สึกดี ๆ อีกอย่างที่ได้จากการชมละครคือการสัมผัสบรรยากาศโดยรวมที่ค่อนข้างลงตัวมากของฉาก แสง และเสียง (ที่มีทั้งเพลงบรรเลงและเพลงเก่าสมัยพ่อแม่เรายังวัยรุ่น) ที่แม้จะไม่ได้อัศจรรย์เทคนิคแพรวพราวหรือฉูดฉาด แต่ความเรียบง่ายแต่ชัดเจนนั้นแหละที่ช่วยกันหล่อหลอมโรงละคร Crescent Moon Space ให้ผู้ชมสามารถรู้สึกร่วมไปกับตัวละครได้ว่านี่คือระเบียงของบ้านพักคนชราที่ร่มรื่นเสียเหลือเกิน

ส่วนที่ผมอาจจะติงละครเรื่องนี้อยู่ (ถ้าคิดว่ามันจะเป็นปัญหาอยู่) ก็อาจจะเป็นว่าละครเรื่องนี้คงจะเหมาะกับคนที่มีจริตในการเสพศิลปะระดับหนึ่ง เพราะบทสนทนาในละครอาจจะไม่เหมาะกับคนที่ไม่พยายามเปิดรับมุมมองอื่น ๆ นอกจากที่เห็นชีวิตประจำวันเท่านั้น หรือกับอีกพวกคือคนที่ปรารถนากับเสพเนื้อความแบบง่าย ๆ โดยไม่ต้องผ่านกระบวนการย่อยของสมอง

สำหรับผมแล้ว สุดทางที่บางแคร์ ทำให้ผมรู้สึกเหมือนการดื่มกาแฟอุ่น ๆ รสเยี่ยมที่ริมทางเดินของบ้านบนภูเขาที่มองไปเห็นทะเลชีวิตที่ไกลสุดลูกหูลูกตา พร้อมกับสายลมเบา ๆ โชยผ่านให้รู้สึกทั้งอิ่มเอิบกับชีวิต แต่ก็ไม่วายที่จะหวาดกลัวขึ้นมาบ้างเมื่อต้องคิดว่าผมไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ตลอดไปหรอก

ขอขอบคุณเว็บไซด์วิจารณ์ Bark and Bite

พรีวิว "สุดทางที่บางแคร์"

2010-06-14T17:30:00.002+07:00

ชม "สุดทางที่บางแคร์" รอบพรีวิว (ฟรี )
รอบวันพุธที่ 16 มิถุนายน 2553 รอบเดียว 20 ที่เท่านั้น ...

ขอเชิญชม "สุดทางที่บางแคร์" รอบพรีวิว (ฟรี ) รอบวันพุธที่ 16 มิถุนายน 2553 รอบเดียว 20 ที่เท่านั้น ...

“สุดทางที่บางแคร์” บทและกำกับโดย ปานรัตน กริชชาญชัย นำแสดงโดย ปริยา วงษ์ระเบียบ เยาวลักษณ์ เมฆกุลวิโรจน์ ฟาริดา จิราพันธุ์

16-27 มิถุนายน 2553 (ยกเว้น วันจันทร์ และ อังคาร)
ณ โรงละครพระจันทร์เสี้ยว
เวลา 20.00 น.
จองบัตรที่ 0867877155

แล้วคุณจะรู้ว่า....อะไรที่คุณควรแคร์

มีอะไรในบางแคร์

2010-06-05T01:07:00.005+07:00

เกี่ยวกับสุดทางที่บางแคร์

ผู้กำกับและดัดแปลงบท ปานรัตน กริชชาญชัย ได้รับแรงบันดาลใจมาจากเรื่อง Heroes ของ Tom Stoppard ซึ่งแปลมาจาก Le Vent des peupliers ของ Gérald Sibleyras บทดั้งเดิมได้รับรางวัล Laurence Olivier สาขา Best New Comedy ในปี 2006 เป็นเรื่องราวของชายวัยชราสามคน ซึ่งเคยเป็นทหารช่วงสงครามโลกมาก่อน ต่างก็ได้รับความบอบช้ำจากสงครามมา...และในช่วงบั้นปลายของชีวิต เขาทั้งสามต้องมาอยู่รวมกันในบ้านพักทหารผ่านศึก
"สุดทางที่บางแคร์" ได้หยิบยกเอาโครงสร้างและเนื้อเรื่องบางช่วงของบทดังกล่าวมาดัดแปลง ให้เข้ากับบริบทไทยๆ ตามจินตนาการของผู้กำกับและผู้เขียนบท โดยดัดแปลงจากชีวิตทหารผ่านศึกมาเป็นหญิงแก่แสนเหงาแต่ยังสวยสามคนในบ้านพักคนชราแห่งหนึ่ง

ตลอดทั้งเรื่องสาวงอมวัยทั้งสามเพียรพยายามที่จะหลุดออกไปจากสภาวะที่เป็นอยู่ให้ได้...สภาวะสุดท้าย! กำลังจะมา แต่ด้วยวัยและทัศนคติต่างๆ ทำให้หนทางที่จะเดินไปสู่จุดมุ่งหมายนั้นยากเย็นแสนเข็ญ

ป้าแก่ๆสามคนที่ไม่เคยเตรียมตัวแก่เตรียมตัวตายมาก่อน จะรอดพ้นจากสภาพอันโหดร้ายของบั้นปลายชีวิตไปได้หรือไม่

มาช่วยลุ้นและช่วยกันเฟ้นหาความงามของจุดสุดท้ายปลายทางของชีวิตไปพร้อมๆกัน ที่... "สุดทางที่บางแคร์"

แล้วคุณจะรู้ว่า....อะไรที่คุณควรแคร์

บางส่วนจาก Director's Note

คนเรายิ่งแก่ยิ่งมี ‘รูปแบบความคิด’ ที่ แข็ง-แรง (ก็อยู่ในโลกมานานคงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมั่นใจในสิ่งใดสิ่งหนึ่งมากๆ)

แล้วยึดสิ่งนั้นไว้แน่นๆไม่ปล่อย ไม่วาง ไม่ปรับ ไม่เปลี่ยน จนบางทีคนรอบข้างก็ไม่ไหวจะเพลีย อยู่ด้วยไม่ได้ หนีหายไปหมด

สุดท้ายปลายทางตอนแก่ก็มักจบลงที่ความเดียวดายทั้งกายและใจ

เพราะนับวันที่เราเติบโตขึ้น เราก็จะสร้างโลกของเราขึ้นมาเอง เอากะลามาใส่หัว และโลกนั้นถูกเสมอ ใหญ่เสมอ

พอมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปก็รับไม่ได้ไล่ไม่ทัน ไม่เคยเตรียมตัว ไม่เคยฟังใคร แล้วยังจะปิดตาปิดใจให้กับวันเวลาที่มันผันแปรเปลี่ยนไป

ทำเป็นลืมว่าพรุ่งนี้มันไม่มีทางเหมือนวันนี้อีกแล้ว

สุดทางที่บางแคร์

2010-06-04T03:18:00.002+07:00

New TheaTRE Society

เสนอ
ไม่ใช่คนบางแค แต่ก็แคร์ใครบางคน...

“สุดทางที่บางแคร์”

ได้รับแรงบันดาลใจมาจากเรื่อง Heroes ของ Tom Stoppard ซึ่งแปลมาจาก Le Vent des peupliers ของ Gérald Sibleyras
บทดั้งเดิมได้รับรางวัล Laurence Olivier สาขา Best New Comedy ในปี 2006

ป้าแก่ๆสามคนที่ไม่เคยเตรียมตัวแก่เตรียมตัวตายมาก่อน
จะรอดพ้นจากสภาพอันโหดร้ายของบั้นปลายชีวิตไปได้หรือไม่
มาช่วยลุ้นและช่วยกันเฟ้นหาความงามของจุดสุดท้ายปลายทางของชีวิตไปพร้อมๆกัน ที่...สุดทางที่บางแคร์

บทและกำกับโดย ปานรัตน กริชชาญชัย

นำแสดงโดย
ปริยา วงษ์ระเบียบ เยาวลักษณ์ เมฆกุลวิโรจน์ ฟาริดา จิราพันธุ์

16-27 มิถุนายน 2553 (ยกเว้น จันทร์-อังคาร)
ณ โรงละครพระจันทร์เสี้ยว เวลา 20.00 น.
บัตรราคา 350 บาท (60 ปีขึ้นไป ชมฟรี)

ติดต่อสอบถาม 0867877155

แล้วคุณจะรู้ว่า....อะไรที่คุณควรแคร์

"เด๊ดสมอเร่" จะลงโรงแล้ว

2010-05-22T11:46:00.002+07:00

การแสดงเรื่อง 'เด๊ดสะมอเร่'

จะเริ่มเล่นแล้ว หลังจากต้องเลื่อนมาเพราะเหตุการณ์บ้านเมือง

แสดงรอบแรกวันพุธที่ 26 พ.ค.นี้ เปิดให้ชมฟรีแต่มีกล่องโดเนชั่น

มาดูงานที่บอกเล่าคุณค่าของการมีชีวิตอยู่ หลังจากที่เราได้พบกับเหตุการณ์ที่ไม่ทันตั้งตัว

ไม่เศร้าหดหู่ แต่ดูแล้วเพิ่มพลังขับเคลื่อนในตัวเอง และเดินต่อไปอย่างเต็มเปี่ยม

ประกาศเลื่อน "เด๊ดสะมอร่"

2010-05-19T22:35:00.004+07:00

เลื่อน

เนื่องจากสถานการณ์บ้านเมืองในขณะนี้ อะละครโดยนพพันธ์ "เด๊ดสะมอเร่" จึงประกาศเลื่อนทำการแสดง

หากเรารู้วันแสดงที่แน่นอน

เราจะรีบส่งข่าวบอกทันที

The new play by Nophand “DEADSAMORE” @ Crescent Moon Space that will start on this 21st May will postpone.

If we know the exactly date that will perform, we will update again.

วันนี้อยู่ พรุ่งนี้ไป

2010-05-06T11:33:00.002+07:00

1. ไก่กับไข่อะไรมันมาก่อนกัน?

ก.ไก่

ข.ไข่

2. ถ้ามีกองอิฐหนักหกร้อยกิโล กับขนนกหนักหกร้อยกิโล ตกลงมาจากตึกสูงหกร้อยกิโล อะไรจะถึงพื้นก่อนกัน

กองอิฐ

หรือ

ขนนก

แล้วสมมุติว่าหนึ่งในสิ่งอย่างนั้นตกลงมากระแทกหัวผู้ชายคนหนึ่งที่กำลัง

ก้มลงไปเก็บแบงค์ห้าร้อยที่บังเอิญตกหล่นอยู่บนพื้น

3.ตายแล้วไปไหน...

.............

......

...

เด๊ดสมอเร่

Crescentmoon space in new color

2010-05-04T14:02:00.008+07:00

ละครโรงเล็ก Crescentmoon space ขึ้นปี 4

หรือโรงละครพระจันทร์เสี้ยวของเราก้าวเข้าสู่ปีที่ 4 แล้วค่า เพื่อฉลองการเข้าสู่อีกปีหนึ่ง และเพื่อความรู้สึกดีๆสำหรับคนทำงานและผู้ชมของเราเราได้ปรับปรุงพื้นใหม่ เปลี่ยนสีโรงละคร เช็คระบบ ทาสีที่นั่ง ตามมาดูรูปในวันทำงานลงแรงของชาวพระจันทร์เสี้ยวได้เลย

ขอขอบคุณชาวพระจันทร์และเพื่อนๆน้องๆที่เข้ามาช่วยกัน(ทั้งที่อยู่ในรูป และไม่ได้อยู่ในรูป)....ขอบคุณ...จากใจ

ละครเวทีโรงเล็ก

2010-04-27T14:06:00.003+07:00

เพิ่งไปพบข้อมูลเกี่ยวกับละครโรงเล็กในบล็อก artgazine เลยนำมาเผยแพร่ต่อ หวังว่าจะเป็นประโยชน์และเป็นบันทึกเกี่ยวกับโรงละครเล็กๆอย่างเรา

โรงละครห้องแถว Little Space ศิลปะในพื้นที่เล็ก ๆ
คอลัมน์ STORY
โดย อัจฉราวดี อวนอ่อน

ขณะที่ Creative Economy ถูกบรรจุเอาไว้ในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 11

ขณะที่รัฐบาลทุ่มงบฯไม่น้อยกว่าสองหมื่นล้านบาทให้กับการพัฒนาเศรษฐกิจเชิงสร้างสรรค์ ภายใต้ปฏิบัติการไทยเข้มแข็ง

ขณะที่คนรับลูกดำเนินนโยบายยังไม่เห็นจะเข้าใจความหมายของเศรษฐกิจเชิงสร้างสรรค์...เฮ้อ เหมือนเราเป็นผู้ชมที่กำลังนั่งชมละครเรื่องเก่าซ้ำซาก ที่มองเห็นตอนจบ ตั้งแต่ม่านละครเปิด แม้จะมีความหวังเรืองรองสำหรับอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ของประเทศไทย อันได้แก่งานฝีมือและหัตถกรรม (Crafts) งานออกแบบ (Design) แฟชั่น (Fashion) ภาพยนตร์และวิดีโอ (Film & Video) การกระจายเสียง (Broadcasting) ศิลปะการแสดง (Performing Arts) ธุรกิจโฆษณา (Advertising) ธุรกิจการพิมพ์ (Publishing) และสถาปัตยกรรม (Architecture)

โดยข้อมูลของสำนักบัญชีประชาชาติปี 2549 ระบุว่า มูลค่าของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ของทั้ง 9 กลุ่มข้างต้น คิดเป็นสัดส่วนประมาณร้อยละ 10.4 ของ GDP โดยมีมูลค่ารวมประมาณ 848,000 ล้านบาท และมีมูลค่าการส่งออกในปี 2549 ประมาณ 289,000 ล้านบาท

ที่น่าสนใจคือในบรรดาอุตสาหกรรมด้านต่าง ๆ นั้น ในหมวดของศิลปะการแสดง กลับมีมูลค่าการส่งออกเพียง 0.1% เท่านั้น

เมื่อคิดถึงเรื่องของศิลปวัฒนธรรมไทยแล้ว คนส่วนมากจะคิดถึงเรื่องของศิลปะการแสดง อาทิ การรำไทย การแสดง โขน ฯลฯ แต่เมื่อตีมูลค่าทางการเงินแล้ว สิ่งนี้กลับทำรายได้น้อยที่สุด ทั้งที่ครั้งหนึ่ง ครูเล็ก-ภัทราวดี มีชูธน ได้เคยกล่าวเอาไว้ว่า

"ศิลปินเป็นสินค้าส่งออกที่ดีที่สุดของประเทศ"

ไม่ใช่เพราะศิลปะการแสดงของไทยไม่เก่ง หรือไม่ครีเอทีฟ แต่คนสร้างสรรค์งานเหล่านี้ไม่มีพื้นที่ในการนำเสนอผลงานของพวกเขา...

"ขาดสเปซ" คือปัญหาอันดับแรกของคนสร้างสรรค์ศิลปะการแสดงที่เราได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน

ถึงกระนั้นก็ตาม สเปซที่เป็นสิ่งขาดแคลน ก็สามารถเติมเต็มได้ด้วยการ "สร้าง" ขึ้นมาเสียเอง โรงละครขนาดเล็กที่ไม่จำเป็นต้องใช้พื้นที่ขนาดใหญ่เลิศอลังการ จุคนดูได้น้อยสุด 30 ที่นั่ง เก็บค่าตั๋วพอรับได้ คือราว 300-400 บาท จึงจะเป็นทางเลือกให้แก่ผู้จัดและผู้ชม !

บัดนี้โรงละครห้องแถวได้กระจายไปตั้งอยู่ในหลายพื้นที่ของเมืองกรุง ตามพื้นที่เล็ก ๆ ที่สามารถให้ความบันเทิงเริงใจกับคอละครเวทีได้

เช่นเดียวกับในย่านพระราม 4 ตรงสถานีรถไฟฟ้าลุมพินี ฝั่งซอยงามดูพลีนั้นมีห้องแถวขนาดพอเหมาะ ถูกดัดแปลงพื้นที่ใช้สอยให้เป็นโรงละครกลาย ๆ สามารถจุผู้ชมได้มากสุดถึง 60 คน เป็นที่รู้จักในชื่อ "Democrazy Theatre" ซึ่ง "ภาวิณี

สมรรคบุตร" หนึ่งในกลุ่มผู้ก่อตั้งและเป็นสมาชิกของคณะละคร 8x8 กล่าวถึงที่มาของโรงละครแห่งนี้

...โรงละครนี้เกิดจากสิ่งที่ขาด คือพื้นที่ในการแสดง ทั้งพื้นที่ซ้อมและพื้นที่แสดง และด้วยความบังเอิญ หลังจาก 8x8 Corner ที่สามย่าน จุฬาฯ ได้ปิดทำการ แต่ใจที่รักในการแสดงของทุกคนยังมีอยู่ จึงมีการรวมทุนกับกลุ่มเพื่อนที่ทำงานด้านละคร เช่าตึกแถว เพื่อดัดแปลงให้เป็นโรงละครขนาดเล็ก โดยรายได้หลักจากการให้เช่า เพื่อเป็นสถานที่ซ้อมและสถานที่จัดการแสดง

ห้องแถวแห่งความบันเทิงนั้นไม่ได้มีแค่ "Democrazy Theatre" ว่ากันว่าในแวดวงคนทำละครเวทียังมีการเกิดขึ้นของโรงละครขนาดเล็กจำนวนไม่น้อย ซึ่งผู้ให้ก่อตั้งส่วนใหญ่ก็ล้วนแต่เป็นคนทำละครเวทีที่ไม่อยากให้ลมหายใจนี้หมดไปจากเมืองไทย ส่วนคนดูก็เป็นเหล่านักเรียน นักศึกษา ตลอดจนคนทำงาน

แรกทีเดียวเป็นแฟนพันธุ์แท้ที่ดูละครมาตลอด จากนั้นก็ขยายวงไปสู่เพื่อน ๆ ของสาวกละครเวที และที่ชอบดูละครเวที ผ่านการสื่อสารทาง social network ต่าง ๆ อย่างเฟซบุ๊ก ไฮไฟฟ์ เป็นต้น

สิ่งสำคัญก็คือในท่ามกลางวัฒนธรรมการพบปะของผู้คน หลายคนที่ตัดสินใจซื้อตั๋วไปนั่งชมละครเวทีโรงเล็ก ๆ หลายคนมองว่าน่าจะเป็นทางเลือกของสังคมที่ไม่จำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมากในการเข้าไปสัมผัส

อ้น สาวออฟฟิศที่ทำงานแถวสามย่าน เป็นหนึ่งในคอละครเวทีโรงเล็ก ๆ ที่ว่างเมื่อไหร่เป็นต้องซื้อตั๋วไปนั่งดูละครที่ Democrazy Theatre เธอว่า

"ความรู้สึกในการดูละครเวทีโรงเล็ก มันแตกต่างจากการดูละครในโรงละครที่รองรับผู้คนเกือบพันคน การดูละครเวทีกับคนจำนวน 30 คนนั้นให้ความรู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง ทำให้รู้สึกได้ถึงอารมณ์ร่วมที่นักแสดงพยายามส่งให้ถึงผู้ชมนั้นง่ายกว่าการนั่งในแถว B ของละครโรงใหญ่ ความสนุกที่เกิดขึ้นอีกอย่างก็คือการที่นักแสดงสามารถครีเอตการแสดงให้ผู้ชมมีส่วนร่วมได้ง่าย ๆ"

ประดิษฐ ปราสาททอง แห่งกลุ่มละครมะขามป้อม กล่าวถึงโรงละครขนาดเล็กที่จุดคนตั้งแต่ 30 คนขึ้นไปว่า ทุกวันนี้โรงละครขนาดเล็กได้เกิดขึ้นหลายพื้นที่ เพื่อคณะละครสามารถจัดการโดยไม่ต้องใช้การบริหารจัดการสูง มะขามป้อมสตูดิโอก็มีโรงละครขนาดเล็กในตึกแถวที่สามารถจุผู้ชมได้ 30-40 คน เนื่องจากมองเห็นว่าคนกรุงเทพฯต้องการมีวัฒนธรรมการพบปะในรูปแบบอื่น ๆ นอกจากเดินห้าง ดูหนัง การดูละครเป็นทางเลือกอีกอย่างสำหรับสังคม เป็นโลกที่สร้างวัฒนธรรมโดยไม่จำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมาก

เช่นเดียวกับที่สถาบันปรีดีพนมยงค์ ทองหล่อ อันเป็นที่พำนักของคณะละคร 2 คณะ ได้แก่พระจันทร์เสี้ยวการละครและ

บีฟลอร์ กลุ่มละครเล็ก ๆ ที่นอกจากใช้ห้องขนาดประมาณ 6x7 เมตร เป็นที่ทำงานแล้ว ยังดัดแปลงพื้นที่นั้นให้เป็นพื้นที่จัดแสดงได้อย่างสมบูรณ์ สามารถจุผู้ชมได้ประมาณ 30-40 คนเลยทีเดียว

วรัญญู อินทรกำแหง คอลัมนิสต์และนักแสดงกลุ่มบีฟลอร์ ให้ความเห็นว่า การแสดงนั้นไม่จำเป็นที่จะต้องใช้พื้นที่ขนาดเล็กตลอด ขึ้นอยู่กับรูปแบบของโปรดักชั่น แต่ที่เห็นได้ชัด คือข้อดีของโรงละครขนาดเล็กนั้นทำให้เกิดการสร้างงานใหม่ ๆ ขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"ส่วนใหญ่ ก่อนที่จะมีโรงละครเล็ก มักจัดโรงละครตามจำนวนคนดูเยอะ ๆ ใช้สตาฟเยอะ ค่าดูละครก็สูง บางทีคนดูต่อรอบไม่มาก ทำไปก็ไม่คุ้มค่าใช้จ่าย ดังนั้นพอมีสเปซเล็ก ๆ ก็ลดค่าใช้จ่ายต่อรอบ พอคัฟเวอร์ค่าใช้จ่ายแต่ละรอบ สมมติโรงละคร 200 ที่นั่ง ต้องเสียค่าเช่าวันละ 5 หมื่นบาท แต่คนดูไม่คัฟเวอร์ แต่นี่จำนวนคนดู 30-40 ที่นั่ง 10 รอบ ก็ได้ 5 หมื่นบาท ก็ประหยัดกว่า นอกจากนั้น พอโรงละครมีพื้นที่จำกัด ก็จะได้รูปแบบการแสดงแตกต่างจากโรงละคร หรือออดิทอเรี่ยม มีความใกล้ชิดระหว่างนักแสดงกับคนดู การแสดง และเกิดการสร้างงานต่อเนื่อง โดยไม่กังวลเรื่องค่าใช้จ่าย มีความต่อเนื่องสำหรับคนทำ พัฒนาคุณภาพการแสดงไปด้วย คนดูได้ดูต่อเนื่อง"

และเมื่อมีพื้นที่จัดแสดงมากขึ้น เป็นโอกาสให้คนทำหน้าใหม่ หรือกลุ่มละครใหม่ ๆ อยากลองสร้างงาน โดยใช้ทุนน้อยกว่าการจัดแสดงในหอประชุมใหญ่ ๆ ทำให้เกิดความหลากหลายในการสร้างงานขึ้นด้วย

หากมองอย่างมีความหวังกับระบบเศรษฐกิจเชิงความคิดสร้างสรรค์นี้ว่าจะเป็นไปอย่างสวยงาม ก็ต้องลุ้นว่าผู้ใหญ่ในบ้านเมืองเราจะแลเห็นและผลักดันงานศิลปะการแสดงต่อไปมากน้อยแค่ไหน เหนือสิ่งอื่นใด คือตัวผู้ชมอย่างเรา ๆ ที่พร้อมจะเดินออกจากบ้านไปดูการแสดงเหล่านี้หรือไม่ บางทีการดูละครโรงเล็ก อาจจะทำให้เราได้พบเพื่อนใหม่ และโลกใบใหม่ขึ้นมาอีกไม่น้อย

(หน้าพิเศษ D-Life)
คอลัมน์ STORY
โดย อัจฉราวดี อวนอ่อน
วันที่ 01 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ปีที่ 33 ฉบับที่ 4180
โรงละครห้องแถว Little Space ศิลปะในพื้นที่เล็ก ๆ

นำมาจาก ARTgazine Articles -> Art News
http://www.artgazine.com/shoutouts/viewtopic.php?p=10870&highlight=space#10870

dead-sa-mo-re

2010-04-26T13:55:00.003+07:00

อะ ละครโดยนพพันธ์

And the collective experience

เด๊ดสมอเร่

...วันนี้อยู่...พรุ่งนี้ไป...

แสดงวันที่ 21 พ.ค - 25 พ.ค และ 28 พ.ค - 1 มิ.ย 2553
เวลา 19.30 น.

@ Crescentmoon space
สถาบันปรีดี พนมยงค์ สุขุมวิท 55 ซอย ทองหล่อ

ราคาบัตร 300 บาท

จองได้ที่ โทร. 086 814 1676

...ก่อนที่มันจะสายเกินไป

Nopand coming soon

2010-04-18T10:11:00.006+07:00

พฤษภาคมนี้ 2010
@ Crescentmoon space
ละครเรื่องแรกในปี 4 ของโรงละครพระจันทร์เสี้ยว

“ชีวิตรออยู่”

SAME SAME but DIFFERRENT

อะ ละครโดยนพพันธ์ แอนด์ เฟร็นส์

แสดงที่ Crescentmoon space

สถาบันปรีดี พนมยงค์

ทองหล่อ

Yoga for Actor

2010-04-17T14:53:00.004+07:00

อบรมโยคะสำหรับนักแสดง

สอนโดย คุณนีลชา เฟื่องฟูเกียรติ ผู้เข้าร่วมอบรมจำนวน 15 คน

อบรม 4 วัน คือ 19,21 และ 26,28 เมษายนนี้ เวลา 18.30-20.30 น.

ควรจัดเตรียม
1.ควรสวมเสื้อผ้าสุภาพ-สบายเหมาะกับการเคลื่อนไหว
2.เสื่อโยคะ หรือผ้ารองนอน
3.น้ำดื่ม

ผู้ที่ลงชื่อไว้ เราเจอกันวันจันทร์นี้เป็รวันแรก ที่ Crescent Moon space

Crescent Moon summer class

2010-04-12T22:02:00.008+07:00

Crescent Moon space update

เดือนนี้เดือนเมษายน Crescent Moon space ไม่มีละครเปิดแสดงให้ชม เดือนนี้เป็นช่วงกลับเข้าห้องเรียนประจำปีของชาวพระจันทร์เสี้ยวการละคร "Crescent Moon summer class" เรามีการจัดฉายหนังพูดคุย และการอบรม รายการแรกจัดฉายหนังและร่วมแลกเปลี่ยนพูดคุยจากหนังเรื่อง "เฉือน" ของผู้กำกับ ก้องเกีรติ โขมศิริ เมื่อวันที่ 7 เมษายน

โปรแกรมหน้า เราจะจัดฉายหนังเรื่อง "Mother" ของพูดอฟสกิน ในวันที่ 18 เมษายน เวลา 16.00 น.

ส่วนปลายเดือนเรามีอบรมโยคะ "Yoga for Actor" ซึ่งทำการสอนโดย คุณเบิร์ด นีลชา เฟื่องฟูเกียรติ คอร์สนี้เป็นคอร์สสำหรับนักแสดง ตอนนี้เต็มแล้ว

และพิเศษสุดเราได้ทำการทำความสะอาดและปรับปรุงละครโรงเล็กประจำปีแล้ว พร้อมรับละครและกิจกรรมในการเข้าสู่ปีที่ 4 แล้ว

Lighting Design Workshop #3

2010-04-12T20:58:00.010+07:00

อบรมออกแบบแสง ครั้งที่ 3

พระจันทร์เสี้ยวการละครเปิดอบรมออกแบบแสง ครั้งที่ 3 (เราเปิดปีละครั้ง) อบรมแบบ 4 วันเต็ม เราเน้นการออกแบบแสงละครเวที จะเริ่มกันตั้งแต่ให้ความรู้พื้นฐานด้านแสง การคำนวณ ไฟฟ้า เรื่องสีของแสง อุปกรณ์ต่างๆ การตีความบทละคร จนถึงจับอุปกรร์จริงและลองทำจริง เราทำการอบรมไปแล้วในช่วงวันที่ 3-6 เมษายน 2553 เวลา 10.00 -17.00 น.

ครั้งนี้มีผู้มาเข้าร่วมอบรมกับเราทั้งหมด 14 คน (ส่วนใหญ่เป็นน้องๆมาจากวิทยาดุริงยางคศิลป์ ม.มหิดล ศาลายา และมีจากที่อื่นๆด้วย) มาดูภาพบรรยากาศการอบรม และการลองจัดแสงจริงกับเหล่านักแสดงจำเป็นจากพระจันทร์เสี้ยวการละครและน้องๆนักศึกษาฝึกงาน

Butoh Performane @ Crescent moon space

2010-03-20T15:15:00.005+07:00

NYOBA KAN-Green Snake
by Nyoba Kan

March 27 &28, 19:30, 300 THB
at Crescent Moon Space,
Pridi Banomyong Institute, Sukhumvit soi 55,
BTS Thong Lor

LEE SWEE KEONG (Artistic Director-Nyoba Kan)
Founded in 1995, Nyoba Kan is Malaysia’s one and only butoh dance group. According to its artistic director, Lee Swee Keong, butoh is therapeutic for the body and soul as it brings together Yoga, Qi Gong and modern dance. In July 2008, Nyoba Kan introduced the first ever Nyoba Butoh Dance Festival to Malaysia’s arts calendar. The festival featured a photo exhibition, an outdoor performance, workshops and the main performance, She Walks In Beauty As The Night, and was well received by both the public and the arts community. Swee Keong has received international acclaim touring Europe. Nyoba Kan performed at The 5th International Butoh Festival Thailand 2009.

THE 6th INTERNATIONAL BUTOH FESTIVAL THAILAND 2010
will feature 6 event series throughout the year. The MARCH SERIES include the first three events. Future dates to be announced.

For more information or reservations: bkkbutoh@yahoo.com
or call 080 773 6607.